Δεν αποτελούσε παράξενη εικόνα σε προηγούμενα έτη να υπάρχουν έως και 4 μήνες απλήρωτοι οι μισοί άνθρωποι που ασχολούνται στους παιδικούς σταθμούς που είναι οι συμβασιούχοι.
Φυσικά μιλάμε για εργαζόμενους οι συμβάσεις των οποίων είχαν εγκριθεί από την περιφέρεια μαζί με τα κονδύλια που τις συνόδευαν. Απλά δεν πληρωνόντουσαν.
Στην περυσινή χρονιά έγινε κάτι ακόμα χειρότερο: οι συμβασιούχοι αυτοί εργάστηκαν το πρώτο τρίμηνο του έτους απλήρωτοι και χωρίς να έχουν υπογράψει σύμβαση. Άραγε ποια δικαιολογία μπορεί να εφευρεθεί για να πείσει ότι οι εργασιακές σχέσεις που αναπτύσσονται σε αναψυκτήρια τύπου Μαγγίνα μπορούν να μεταλαμπαδεύονται σε χώρους σχολείου;
Είναι οι διοικούντες τον δήμο τόσο σίγουροι ότι αυτό προάγει το εκπαιδευτικό έργο που οι εκπαιδευτικοί αυτοί παράγουν;
Να σημειωθεί ότι η απότοκος αυτής της απαράδεκτης κατάστασης έρχεται και στη σημερινή χρονιά καθώς μέχρι σήμερα 17/10/09 -δεν έχουν πληρωθεί όλοι οι συμβασιούχοι την εργασία 2,5 φθινοπωρινών μηνών του 2008!!
Ο Επαγγελματικός εξευτελισμός των συμβασιούχων
Κάθε χρόνο η διοίκηση συνάπτει σχέσεις μίσθωσης έργου με δεκάδες εργαζόμενους όλων σχεδόν των ειδικοτήτων οι οποίοι εμφανίζονται ως αυτοαπασχολούμενοι και αμείβονται με δελτίο παροχής υπηρεσιών.
Οι συμβάσεις αυτές για να θεωρηθούν νόμιμες θα πρέπει :
- να μην αναφέρονται σε θέσεις εξαρτημένης εργασίας
- να μην υπάρχει προσωπικό άλλο στον ΟΤΑ που να μπορεί να εκτελέσει το αντικείμενο εργασίας που περιγράφουν
- να μην καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες.
Οι μεθοδεύσεις σύναψης τέτοιων συμβάσεων είναι ΠΑΝΤΕΛΩΣ παράνομες καθώς τίποτε από αυτά δεν ισχύει, το αντίθετο μάλιστα.
Όλες οι θέσεις εργασίας σε ένα ΠΒΣ είναι εξαρτημένης εργασίας (προσέλευση σε συγκεκριμένη ώρα, αποχώρηση σε συγκεκριμένη ώρα, εργασία σε συγκεκριμένο χώρο). Δίπλα στο προσωπικό που επί συμβάσει αλλάζει πάνες σε βρέφη, προσωπικό μόνιμο κάνει ακριβώς το ίδιο και δίπλα στον επί συμβάσει οδηγό του λεωφορείου ένας μόνιμος κάνει ακριβώς το ίδιο.
Τώρα το κατά πόσο αυτοί οι άνθρωποι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες είναι κάτι το προφανές: το επιβεβαιώνουν οι εκατοντάδες αιτήσεις εγγραφής παιδιών που δεν ικανοποιούνται , οι περί τους 20 ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς που βρίσκονται στο Χαλάνδρι , άλλωστε όποιος έχει παιδιά στους σταθμούς ξέρει καλά ότι χωρίς τους συμβασιούχους, οι σταθμοί δεν θα δούλευαν
Ο μόνος δήμος στην Β Αθηνών που χρησιμοποιεί τέτοιες μεθόδους για να προσλάβει κόσμο είναι ο δήμος Χαλανδρίου. Από φέτος μάλιστα θα είναι και ο μόνος δήμος μάλλον στην Ευρώπη –για την Αφρική δεν γνωρίζουμε –όπου τον Δεκέμβριο θα επιδιώξει να προσλάβει όλους αυτούς τους ανθρώπους με ειδικότητες διαφορετικές από αυτές που θα εργάζονται.!!!
Έτσι πχ μία νηπιαγωγός με πανεπιστημιακό δίπλωμα θα εργάζεται στους παιδικούς σταθμούς ως πχ:
Υπεύθυνη προγραμμάτων «..διαπολιτισμικής αγωγής..»
Υπεύθυνη εισαγωγής «..νέων τεχνολογιών..»
Υπεύθυνη ασφαλείας παιδιών «..λαμβανομένου υπ΄όψη του γεγονότος ότι η αύξηση του πληθυσμού και κατά συνέπεια η μεγάλη κυκλοφοριακή κίνηση των μέσων σε συνδυασμό με την έλλειψη χώρων στάθμευσης εγκυμονούν κίνδυνο για την ασφάλεια των νηπίων..».
Τα κείμενα εντός των εισαγωγικών ανήκουν στην επιστολή που έστειλε η διοίκηση των ΠΒΣ στην περιφέρεια Αττικής σε μία απέλπιδα προσπάθεια να τις εγκρίνουν τις συμβάσεις.. Τι δηλαδή προσπαθεί να κάνει η διοίκηση σε απλά Ελληνικά;
Επειδή δεν μπορεί να προσλάβει τις δασκάλες ως παιδαγωγούς με συμβάσεις έργου θα τις προσλάβει ως προσωπικό που θα φαίνεται ότι κάνει αυτού του τύπου δραστηριότητες. Τώρα το ότι κάποιος γράφει ότι θα κάνει τέτοια μαθήματα σε μωρά που κυκλοφορούν μόνο με καροτσάκι - πάνω από το 10% των βρεφών που γράφονται στα μικρά τμήματα ούτε καν περπατάει - ή σε νήπια 2,5 -4 χρονών είναι σίγουρα εντυπωσιακό. Άντε και μαθήματα ξένων γλωσσών από του χρόνου. Αξίζει να σημειωθεί ότι η νόμιμη σύμβαση μίσθωσης έργου που έχει εγκριθεί αυτή του παιδίατρου είναι η μόνη που δεν υλοποιεί η διοίκηση των παιδικών σταθμών.
Η Παραβίαση των υποχρεώσεων της διοίκησης ως εργοδότη:
Η διοίκηση του νομικού προσώπου αρνείται πεισματικά να ασχοληθεί με ζητήματα που έχουν να κάνουν με τις ευθύνες που έχει όσο αφορά την οχύρωση των σταθμών απέναντι στον παράγοντα ατύχημα καθώς αυτός δεν αποτελεί κάτι το αυτόνομο αλλά συνδυάζεται με την χρήση που έχει ένας χώρος και τον αριθμό των ανθρώπων που βρίσκονται σε αυτόν.
Ποτέ δεν ασχολήθηκε στις περιόδους των εγγραφών με το αν καταργείται ο κανονισμός πυροπροστασίας που ορίζει όριο τα 2τ.μ/μαθητή και ανά τάξη, ούτε με το γεγονός ότι δεν υπάρχει ορισμένος στις αρμόδιες υπηρεσίες Τεχνικός Ασφάλειας που το σφραγισμένο βιβλίο υποδείξεών του θα βρίσκεται στον κάθε σταθμό.
Ουδέποτε ασχολήθηκε με το γεγονός ότι ακόμα και στα νεόκτιστα κτήρια το σύνολο του εξοπλισμού ασφάλειας που έχουν και οι διαδικασίες που πρέπει να τα συνοδεύουν(ενεργητική και παθητική πυρασφάλεια, έξοδοι κινδύνου, πυρόσβεση, συνδέσεις με το υπάρχον οδικό δίκτυο, σημάνσεις, διενέργεια ασκήσεων, εκπόνηση σχεδίων εκτάκτου ανάγκης κλπ ) έχουν άμεση σχέση με τον αριθμό των ανθρώπων που βρίσκονται σε αυτό.
Ο σταθμός στο Ίδρυμα Κουρτέση πχ φτιάχτηκε με προδιαγραφές ιδιωτικού παιδικού σταθμού και πήρε άδεια λειτουργίας ως τέτοιος προσδιορίζοντας την δυναμικότητα του σε 25 παιδιά ανά τάξη και όχι στα 40, ή ο σταθμός του Πατήματος που ως υποδομή με βάση τις προδιαγραφές και την έγκρισή της κατασκευής του από την περιφέρεια έχει δυναμικότητα 100 παιδιών και τώρα έχει πολύ παραπάνω.
Πόσο σίγουροι νοιώθουν αυτοί που ενέκριναν την τοποθέτηση βρεφικού αποκλειστικά σταθμού σε όροφο στο Ίδρυμα Κουρτέση;
Με βάση ποια μελέτη ο χώρος του ιατρείου έγινε τάξη;
Πώς θα εκκενωθεί ο χώρος αυτός σε περίπτωση εκτάκτου ανάγκης;
Πως θα μεταφερθούν στο ισόγειο 10 παιδιά που δεν περπατάνε ακόμα, όταν το προσωπικό δεν είναι στον αριθμό που προβλέπει ο νόμος;
Αρνείται το νομικό πρόσωπο να συμβληθεί και με γιατρό εργασίας.
Ποιος όμως είναι αυτός που θα κρατήσει ιατρικά ιστορικά από το προσωπικό και γιατί να μην υπάρχει η γνώση αν κάποιος από τους εργαζόμενους μπορεί να ανήκει στις ευπαθείς ομάδες ενόψει της νέας γρίπης;
