Στάση στο Χαλάνδρι

Ο αγώνας για τη σωτηρία του παλιού εργοστασίου Δουζένη και η παράλληλη διεκδίκηση του ως χώρου πολιτιστικών δραστηριοτήτων μας έδωσε την αφορμή να ξαναδιαβάσουμε ένα παλιό κείμενο… Πολλές οι σκέψεις που τριγυρίζουν στο μυαλό μας. Διότι όταν μιλάμε για ένα χώρο πολιτισμού, άλλα πράγματα έχει ο καθένας κατά νου.

Χρόνια τώρα, ο Δήμος Χαλανδρίου κι ας αλλάζουν οι διοικήσεις και οι πολιτικοί μανδύες, υπηρετεί ένα πολύ συγκεκριμένο είδος πολιτισμού. Διαβάζουμε σε παλιό άρθρο του περιοδικού "Ακροβασία" (τχ.17- Άνοιξη 1992), όπου παρουσιάζεται η "περίπτωση του Αετοπούλειου": "…Το Αετοπούλειο προσανατολισμένο στο πως θα προβάλλει περισσότερο τον εαυτό του με ηχηρές εκδηλώσεις, αγνόησε σχεδόν παντελώς την ανάγκη για τη δημιουργία υποδομής, που να δίνει τη δυνατότητα σε ευρύτερες ομάδες ανθρώπων να αποκτήσουν καλύτερα κριτήρια για να "βλέπουν" και να "ακούν", αλλά και για να δημιουργήσουν. Σε ελάχιστες περιπτώσεις ενίσχυσε πρωτοβουλίες πολιτών της περιοχής, ενώ συνηθέστερα η στάση του ήταν από αδιάφορη ως εχθρική… …Το καλοκαιρινό πρόγραμμα όπου πάντοτε δόθηκε το κύριο βάρος (χαρακτηριστικά, το 1990, ξοδεύτηκαν 24 εκατομμύρια για τους δυο καλοκαιρινούς μήνες και μόλις 2 εκατομμύρια για όλη την υπόλοιπη χρονιά), χαρακτηρίζεται από την πλήρη έλλειψη προγράμματος και στόχων, παρά τις διακηρύξεις περί του αντιθέτου. Μια "πολιτιστική σαλάτα", όπου ανακατεύονται τα πάντα και η οποία, δυστυχώς, αποτελεί κοινό γνώρισμα της πολιτικής που έχει ακολουθηθεί μέχρι σήμερα από τους περισσότερους δήμους, με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις. Είναι η πολιτική που χρειάζεται παθητικούς δέκτες και που πίσω από την "αγάπη" της για το "λαό" και από την προσπάθειά της για "εξύψωση" του, κρύβεται η βαθιά περιφρόνηση της εξουσίας για τους απλούς ανθρώπους…"

Στη συνέχεια γίνονται κάποιες προτάσεις, που σήμερα, 13 χρόνια μετά, διατηρούν την επικαιρότητά τους. Αλιεύουμε:

"…Μέσα από ένα πλέγμα εκδηλώσεων -που να υπηρετούν κάποιο συγκεκριμένο στόχο- θα πρέπει να παρέχεται η γνώση και τα μέσα, που να βοηθούν στην ανάπτυξη της δημιουργικότητας. Παράδειγμα: Σεμινάρια για τον κινηματογράφο, προβολές ταινιών που να φέρνουν το κοινό σε επαφή με την τεχνική και την ιστορία του κινηματογράφου, εκδηλώσεις με μουσική από τον κινηματογράφο, μαθήματα τεχνικής, συγγραφή σεναρίων, γύρισμα ταινιών μικρού μήκους, κινηματογραφική βιβλιοθήκη, έκδοση σχετικών βιβλίων κλπ Με παρόμοιο τρόπο θα μπορούσε να γίνεται η προσέγγιση σε όλες τις μορφές της τέχνης, ώστε αν υπάρχει πράγματι αλληλεπίδραση πομπού και δέκτη και να καταπολεμηθεί η παθητικότητα που κυριαρχεί σήμερα. Απέναντι στον ατομικισμό και τον απομονωμένο θεατή θα πρέπει να αντιπαρατεθεί το πνεύμα της ομάδας…

…Με λίγα λόγια αν αυτό που ζητάμε είναι όχι απλώς η ανάπτυξη της κουλτούρας, αλλά η ανάπτυξη μιας κουλτούρας ανατρεπτικής, αυτό μπορεί να συμβεί μόνο μέσα από τη δική μας αυτοοργάνωση στον τομέα του πολιτισμού…

…Δεν μπορεί παρά να είναι κεντρικό μας αίτημα η ενίσχυση από το δήμο όλων των ομάδων που μπορούν να παράγουν πολιτισμό στην περιοχή μας. Ενίσχυση χωρίς όρους…

…Αυτή η εργασία πρέπει προφανώς να συμβαδίζει με υψηλής ποιότητας επιμορφωτικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις…"

Αν όλα αυτά παρέμειναν τελικώς στη σφαίρα των καλών προθέσεων, σήμερα μας δίνεται η δυνατότητα, μέσα από τη διεκδίκηση και τη λειτουργία ενός νέου πολιτιστικού χώρου, να τα κάνουμε πράξη. Διότι δεν αρκεί να κερδίσουμε τη μάχη της διάσωσης ενός κτιρίου (αν και αυτό είναι κι από μόνο του σημαντικό) αλλά να σκεφτούμε από τώρα με ποιόν τρόπο θα το αξιοποιήσουμε. Δεν θέλουμε ένα καινούργιο "Μέγαρο Μουσικής" στο Χαλάνδρι, θέλουμε κάτι διαφορετικό. Πλάι στους χώρους που με άρτια τεχνική κάλυψη θα δίνουν τη δυνατότητα για την παρουσίαση υψηλού επιπέδου θεαμάτων -ακόμη και όπερας- θα πρέπει να λειτουργήσουν δημιουργικά εργαστήρια: Θέατρο, μουσική, χορός, εικαστικά. Όλα τα ενδιαφέροντα θα πρέπει να βρουν τον τόπο να καλλιεργηθούν. Να βρουν τον τρόπο να παρουσιαστούν. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει -όπως έχει αποδείξει η μακρόχρονη εμπειρία- κάτω από τον έλεγχο του Δήμου, αλλά με την υποστήριξη του.

Αυτός ο πολιτιστικός χώρος θα πρέπει να αναζητήσει τους δρόμους για να μπορέσει να λειτουργήσει υπό την διαχείριση δημιουργικών ανθρώπων και ομάδων του Χαλανδρίου. Υπάρχει πλούσια εμπειρία παρομοίων εγχειρημάτων σε ευρωπαϊκές χώρες, που μπορεί να αξιοποιηθεί.

Αρκεί όλοι εμείς, ζεστά, να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας.

Για να μη δούμε μια μέρα στο χώρο που διεκδικούμε σήμερα να δίνονται οι συναυλίες του… Fame Story!