Ανάμεσα στα είκοσι τρία θέματα ημερήσιας διάταξης, που αφορούσαν τη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου στις 4 Αυγούστου 2009, επισημάναμε το δέκατο όγδοο: «Συζήτηση και λήψη απόφασης για τροποποίηση του εγκεκριμένου ρυμοτομικού σχεδίου σε τμήμα του Ο.Τ. 735, για τον χαρακτηρισμό ‘Χώρου Σχολείου Β/θμιας Εκπαίδευσης’ για την ανέγερση του 2ου ΕΠΑΛ Χαλανδρίου.»
Εκ πρώτης όψεως δεν υπάρχει τίποτα περίεργο. Το αντίθετο μάλιστα.Το δημοτικό μας συμβούλιο καλείται να τροποποιήσει το εγκεκριμένο ρυμοτομικό σχέδιο, ώστε να εξασφαλιστεί η ίδρυση ενός σχολείου που μέχρι τώρα συστεγάζεται με άλλα και λειτουργεί κατά τις απογευματινές ώρες.
Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι, ανάμεσα σε αυτές τις σύντομες και κομψά διατυπωμένες φράσεις, κρύβεται ολόκληρη η αμαρτωλή πορεία των διοικήσεων του δήμου μας τα τελευταία χρόνια.
Ειδικά όταν το Χαλάνδρι παρουσιάζει τραγικές ελλείψεις τόσο σε ελεύθερους χώρους πρασίνου όσο και αθλητισμού, αφού σύμφωνα με την Α΄ φάση αναθεώρησης του ΓΠΣ λείπουν από την πόλη 375,32 στρέμματα ελεύθερων χώρων και 362 στρέμματα αθλητικών χώρων.
Και εξηγούμαστε.
Με ΦΕΚ του 1992 (473/Δ/1992) στο οικοδομικό τετράγωνο 735 δεσμεύονται 9,293 στρέμματα σαν χώρος πρασίνου και αθλητισμού.
Αυτό το οικοδομικό τετράγωνο ανήκει στην πολεοδομική ενότητα 12 που περιγράφεται από τους δρόμους: Δ.Πλακεντίας, Θρασύβουλου, Ολύμπου, Ιωαννίνων, Κιθαιρώνος, Αττική Οδός, Κόμβος Αττικής οδού.
Σύμφωνα με την Α΄ φάση αναθεώρησης του ΓΠΣ (2008) από τη συγκεκριμένη πολεοδομική ενότητα λείπουν 26,96 στρέμματα για αθλητικούς χώρους, 0,96 για πολιτιστικές χρήσεις ενώ φαίνεται ότι – σύμφωνα με πολεοδομικά σταθερότυπα – παρουσιάζει επάρκεια σε ελεύθερους χώρους. Βέβαια από τα 12,75 στρέμματα κοινόχρηστων χώρων που διαθέτει, τα 7,6 στρέμματα αποτελούνται από το σκεπαστό της Αττικής οδού. Κατά τη γνώμη μας, όταν από κάτω διέρχονται 150.000 αυτοκίνητα ημερησίως, δύσκολα θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ότι ο συγκεκριμένος χώρος αποτελεί ενδεδειγμένο τόπο περιπάτου και αναψυχής.
Δίπλα, η πολεοδομική ενότητα 13 που περιγράφεται από τους δρόμους Ιωαννίνων, Ολύμπου, Αττική οδός, Κιθαιρώνος δεν διαθέτει κανέναν κοινόχρηστο χώρο πλην μέρους του σκεπαστού της Αττικής οδού που της αντιστοιχεί. Παράλληλα χρειάζεται – πάντα σύμφωνα με τα πολεοδομικά σταθερότυπα – 18,59 στρέμματα για χώρους αθλητισμού και 0,39 στρέμματα για πολιτιστικές χρήσεις.
Αν και η περιοχή, έχει φοβερές ανάγκες – όπως άλλωστε και όλο το Χαλάνδρι – οι διοικήσεις του Δήμου (πριμοδοτούμενες από το ΠΑΣΟΚ αλλά και τη ΝΔ) διαχρονικά περί άλλων τυρβάζουν.
Έτσι, για δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια, καμιά δημοτική αρχή δεν έκανε το αυτονόητο. Να διαθέσει τα χρήματα που χρειάζονταν ώστε επί τέλους αυτός ο χώρος να απαλλοτριωθεί. Οι διοικήσεις έρχονται και παρέρχονται αλλά το πρόβλημα παραμένει.
Όπως ήταν φυσικό οι ιδιοκτήτες προσέφυγαν στη δικαιοσύνη και τελικά, το 2008, τα 8,3 στρέμματα αποχαρακτηρίζονται.
Έτσι η νυν δημοτική αρχή, που κατά τα άλλα έχει σοβαρό μερίδιο ευθύνης αφού για έξι και πλέον χρόνια διοικεί το Δήμο, μηχανεύεται έναν τρόπο ώστε να μην χαθεί οριστικά ένα μέρος από αυτά τα στρέμματα. Διεκδικεί τα 5,5 στρέμματα ώστε, στον κατά τα άλλα ελεύθερο χώρο, να εγκατασταθεί το 2ο ΕΠΑΛ.
Η δημοτική μας αρχή λοιπόν, ανακάλυψε την ανάγκη να εξασφαλιστεί ένας χώρος ώστε να χτιστεί ένα σχολείο και σωστά. Όμως ένα χρόνο πριν, τον Αύγουστο του 2008, συναίνεσε να κατεδαφιστεί ένα έτοιμο σχολείο, η «Ελληνογερμανική», πεντακόσια μέτρα πιο κάτω. Αρνήθηκε να διεκδικήσει το χώρο με τη βοήθεια του Οργανισμού Σχολικών Κτηρίων. Και εντελώς παράνομα, σύμφωνα με το ισχύον ΓΠΣ, έδωσε την άδεια στον ίδιο χώρο να κατασκευαστεί και σούπερ μάρκετ της Καρφούρ Μαρινόπουλος, αφού το βάφτισε «μικτό κατάστημα τροφίμων».
Φωτίσαμε λίγο περισσότερο αυτήν την ιστορία, γιατί τα δεκαεπτά χρόνια που πέρασαν από τη δέσμευση του χώρου είναι πάρα πολλά για να θεωρήσουμε ότι απλώς έχουμε μία ακόμη περίπτωση δημοσιοϋπαλληλικής αδιαφορίας ή γραφειοκρατίας. Όλα αυτά τα χρόνια έχουν ξοδευτεί εκατοντάδες εκατομμύρια για εκδηλώσεις, έργα βιτρίνας ή διορισμούς ημετέρων. Και όμως, χρήματα για την εξασφάλιση του χώρου δεν έγινε δυνατόν να βρεθούν.
Το ίδιο όμως συμβαίνει και στο υπόλοιπο Χαλάνδρι. Ελεύθεροι χώροι που έχουν δεσμευθεί πριν από δεκαετίες, χάνονται σταδιακά, ενώ καινούργιοι - που ούτως ή άλλως είναι ελάχιστοι- δεν διεκδικούνται. Για χρόνια οι διοικήσεις του δήμου, με τη διαχείριση που έκαναν και τις αποφάσεις που πήραν, μετέτρεψαν το Χαλάνδρι από ζηλευτό προάστειο σε μία πόλη που ασφυκτιά. Για αυτό το έγκλημα δεν νιώθει κανείς την ανάγκη να απολογηθεί. Πολύ περισσότερο κανείς δεν θα πληρώσει.
Κώστας Ευθυμίου
