Στάση στο Χαλάνδρι

Αχ, τι ωφελεί,

χωμένος μέχρι το λαιμό στη λάσπη,

να κρατάς

τα νύχια των χεριών σου καθαρά;

Μ. Μπρεχτ

Το τελευταίο διάστημα με αφορμή τη πολύμορφη εξέγερση της νέας γενιάς,  γράφτηκαν και ειπώθηκαν διάφορες  εκτιμήσεις τόσο για τις αιτίες αυτής της εξέγερσης όσο και για το χαρακτήρα της.

Όσον αφορά στις επί μέρους αιτίες, οι αναλύσεις και συντηρητικών ακόμη σχολιαστών δεν απείχαν πολύ από την αλήθεια και  τούτο διότι αυτές είναι μάλλον προφανείς και ήταν δύσκολο αλλά και τελικά ανώφελο να αποκρυφτούν.

Είναι σημαντικό να επισημανθεί ότι μια μερίδα νέων  ανάμεσα σ’εκείνους που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις οργανωμένα, αλλά και ανάμεσα σ’εκείνους  που ξεσηκώθηκαν αυθόρμητα, αντέδρασαν, αμφισβητώντας συνολικά το κυρίαρχο σύστημα. Και προς αυτήν την κατεύθυνση θα ήταν άδικο να μην υπογραμμιστεί ο ρόλος που έχει παίξει  η συνεπής εξωκοινοβουλευτική αντικαπιταλιστική αριστερά,  οι οποία  καλλιεργεί σταθερά μια αντιιμπεριαλιστική  αντικαπιταλιστική συνείδηση και προάγει σαν εναλλακτική λύση το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας μας.

Το  ΚΚΕ από την άλλη πλευρά, ορθά κατήγγειλε το ρόλο των προβοκατόρων κουκουλοφόρων, ορθά επεσήμανε ότι η εργατική τάξη και όχι μόνο η νεολαία είναι το υποκείμενο της επανάστασης, ορθά μας θύμισε ότι τα προβλήματα της νεολαίας δεν περιορίζονται μόνον σε εκείνα των κατόχων μεταπτυχιακού, ορθά επεσήμανε ότι  βία είναι και ο οικονομικός καταναγκασμός και η βία της εργοδοσίας. Δεν παράλειψε όμως  να καταγγείλει και όλους συλλήβδην όσους στις διαδηλώσεις κρύβουν τα πρόσωπα τους,  ξεχνώντας βεβαίως ότι το ίδιο κάνουν μεταξύ άλλων οι  Ζαπατίστας , ή οι  κορεάτες διαδηλωτές, ξεχνώντας ακόμη ότι η μεταμφίεση αποτελεί συνήθη τεχνική της παρανομίας, αλλά προχώρησε παραπέρα..

Στη βάση μιας λογικής καχυποψίας απέναντι σε κάθε τι μη ελεγχόμενο από το ίδιο, δηλαδή  μιας κατεξοχήν σεχταριστικής λογικής, για την οποία πέρα από το άσπρο και το μαύρο δεν υπάρχουν άλλα χρώματα, ακολούθησε μια συλλογιστική η οποία οδηγούσε στην εναντίωση του συνολικά με την εξέγερση της νεολαίας.

Κατ’ αρχή το ΚΚΕ όχι μόνον δεν έλαβε υπόψη του  ότι το αυθόρμητο κίνημα μπορεί να είναι  εκφραστής αιτημάτων πιο προχωρημένων από το οργανωμένο κίνημα, στο βαθμό που  αυτό το τελευταίο όπως πολύ συχνά συνέβη στην ιστορία με τη σοσιαλδημοκρατία,  έχει ενσωματωθεί, αλλά ακόμη  ξέχασε  ότι όπως πολύ εύστοχα επεσήμανε ο Λένιν, πιο ειδικά  «ο αναρχισμός είναι συχνά ένα είδος τιμωρίας για τα οπορτουνιστικά αμαρτήματα του εργατικού κινήματος».

Ταυτόχρονα υποστηρίζοντας  ότι η φτώχεια και η καταπίεση γεννούν  νομοτελειακά μόνο «την ανάπτυξη και όξυνση της  ταξικής πάλης», και όχι και  άλλες μορφές αντίδρασης όπως το αυθόρμητο κίνημα, ή  μορφές  όπως ο μουσουλμανικός φονταμανταλισμός, ή και μορφές ατομικής βίας όπως συμβαίνει με τους Παλαιστίνιους κομάντος αυτοκτονίας, ή και ότι μπορεί να οδηγήσουν στον πιο ακραίο  συντηρητισμό,  ουσιαστικά ταυτίζει αντιδιαλεκτικά το Είναι  με τη  συνείδηση. Αυτό όμως είναι καθαρός παραλογισμός, μια απόλυτα αντιδραστική θεωρία.

Αντί λοιπόν το ΚΚΕ να περιοριστεί στην ορθή επισήμανση  ότι το αυθόρμητο κίνημα μόνον αν ενταχθεί στη συνειδητή και οργανωμένη πάλη μπορεί να γίνει αποτελεσματικό, διαφορετικά θα λειτουργήσει απλά σαν μια περιστασιακή εκτόνωση, η οποία θα ξεφουσκώσει και θα οδηγήσει όσους συμμετείχαν στην  απογοήτευση , υποτιμά  το σημαντικό ρόλο που παίζει το αυθόρμητο ως πρόπλασμα του συνειδητού κι’ ακόμη παραπέρα φτάνει στο σημείο να  το αντιμετωπίζει εχθρικά και να το ταυτίζει με προβοκάτσια.

Οι εντελώς άστοχες αναλογίες  με το ρόλο που έπαιξε η τρομοκρατική ενέργεια στους  δίδυμους πύργους,  ή ακόμη με τον εμπρησμό του Ράιχσταγτ, και με την 17^η Νοέμβρη, είναι ενδεικτικές αυτής της αντίληψης και ακόμη πιο άμεσα ενδεικτικό είναι αυτό το εξωφρενικό  που γράφτηκε  στον «Ριζοσπάστη» της 25^ης του Δεκέμβρη, δηλαδή ότι το κίνημα αυτό  της νεολαίας «στέκεται απέναντι στο εργατικό κίνημα, στην επαναστατική πάλη για την αντικατάσταση του καπιταλισμού από το σοσιαλισμό, απέναντι στην εργατική τάξη.»

Από μια άλλη σκοπιά  το  ΚΚΕ ναι μεν ορθά ξεκαθαρίζει ότι η νεολαία γενικά  δεν μπορεί να υποκαταστήσει την εργατική τάξη, από την άλλη όμως υποτιμά τον ιδιαίτερο ρόλο της, ξεχνώντας ότι η  ίδια η πεπερασμένη φύση της ανθρώπινης ύπαρξης και το γεγονός ότι οι νέοι  έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους και την ελπίδα να την αλλάξουν, καθώς και το γεγονός ότι είναι πιο αγνοί και λιγότερο διαβρωμένοι από τις κυρίαρχες αξίες, τους οδηγεί πιο εύκολα στην αμφισβήτηση. Δεν είναι τυχαίο ότι  οι πρωτεργάτες όλων των μεγάλων επαναστάσεων και κινημάτων ήταν στην μεγάλη τους πλειοψηφία νέοι. Ο μέσος όρος των Γάλλων επαναστατών της περιόδου 1775-1795 ήταν κάτω από 30 ετών, τον Λένιν τον αποκαλούσαν παππού στην ρώσικη επανάσταση, ενώ πιο πρόσφατα  νέοι ήταν και οι ηγέτες της Κουβανικής επανάστασης, του γαλλικού Μάη, της δικής μας εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

Όσον αφορά πιο ειδικά στην χρήση βίας γενικώς , η γγ. της ΚΕ του ΚΚΕ, κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού στη βουλή, υποστήριξε ότι «με την πραγματική λαϊκή εξέγερση, δεν θα σπάσει ούτε ένα τζάμι», λες και υπήρξε ή θα υπάρξει ποτέ τέτοια εξέγερση. Στα ίδια πλαίσια ειπώθηκε και το ανήκουστο ότι «δεν μπορεί να υπάρξουν μορφές πάλης που απαγορεύονται», λες και η ίδια η σοσιαλιστική επανάσταση είναι νόμιμη για την αστική εξουσία.

Τέλος το τελικό σοκ και το επιστέγασμα αυτής της στάσης ,  επήλθε με ένα απίστευτο και όμως αληθινό, πραγματικά προβοκατόρικο πριν απ’ όλα για το ίδιο το ΚΚΕ, «διήγημα» που δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη, στις 28 του Δεκέμβρη, με τίτλο «το λάθος τηλεφώνημα ενός φονιά». Σε αυτό το πολιτικό κείμενο που εμφανίζεται σαν διήγημα και που θα αποτελέσει  μελανή κηλίδα για το ΚΚΕ , με μια πολύ πιο συγκροτημένη δομή απ’ ότι εκείνη των προκλητικών δηλώσεων Κούγια, αθωώνεται, ναι καλά διαβάσατε, αθωώνεται, ο αστυφύλακας «παιδί της παραδουλεύτρας από το χωριό», που πυροβόλησε «τα κολώπαιδα» «με σπίτι ιδιόκτητο, τρία αυτοκίνητα, νταντάδες και καθηγητές στο σπίτι», τα οποία του «βρίζανε τη μάνα» και «πήγαν να τον κάψουν σαν λαμπάδα»!!!!!