Για το Νίκο…
Με πήραν τηλέφωνο από τη «Στάση», να γράψω για το Νίκο. Το Νίκο το Κουλούρη. «Κανείς δεν μπορεί να το κάνει…». Το καταλαβαίνω. Ούτε κι εγώ… Έφυγε, χάθηκε. Λέξεις που τις ακούμε κάθε μέρα και είναι τόσο μακρινές. Ή μάλλον, όσο περνούν τα χρόνια όλο και πιο κοντινές.
Δεν μπορώ να γράψω, λέω. Νιώθω ήδη τύψεις. Όταν αυτός ήταν στα δύσκολα, όταν τον βασάνιζε και τον έλιωνε η αρρώστια, εγώ δεν ήμουνα κοντά του. Θα πήγαίνα να τον δω «κάποια άλλη μέρα». Που δεν ήρθε ποτέ… Την προηγούμενη Πρωτομαγιά, λες και διάλεξε ο ίδιος τη μέρα για το συμβολισμό της, έφυγε. Και τίποτε πια δεν διορθώνεται.
Μου λέει ο Σίμος, ότι είναι καλύτερα να γράψω εγώ που δεν έζησα το μαρτύριο. Που θυμάμαι μόνο τις φωτεινές στιγμές. Λέω θα προσπαθήσω. Σκέφτομαι μήπως ξορκίσω και τις δικές μου τύψεις…
Βάζω ν’ ακούσω αυτό που νομίζω ότι ήταν το αγαπημένο του τραγούδι: Το “Paint it black” με τους Rolling Stones. Ξανά και ξανά. Με το νύχι μου ξύνω το κακάδι της πληγής. Να μην κλείσει. Να μην ξεχάσω. Να μην ξεχάσουμε...
Και πάω πίσω… Κάπου στο 1982. Στην πλατεία Χαλανδρίου. Είμαστε εκεί με την παρέα που βγάζουμε τη «Στροφή» -Ανεξάρτητη εφημερίδα του Χαλανδρίου, πρόδρομο της Ακροβασίας και της Στάσης. Δυο από την παρέα μας είναι παλιοί σύντροφοι και φίλοι του Νίκου από το ΕΕΑΜ και τον Πολιτιστικό Σύλλογο του Κάτω Χαλανδρίου. Πολλές φορές στις συζητήσεις τους αναφέρονται στον «Κουλούρη». Ο Κουλούρης το ένα, ο Κουλούρης το άλλο… Έχει γίνει σχεδόν μυθικό πρόσωπο με τις περιπέτειές του.
Αντιδικατορική δράση από μαθητής, φωτιά στο σχολείο του, αποβολή και διώξεις. Σπουδές εδώ κι εκεί. Λογιστικά στην Κοζάνη (!). Νότια Αφρική. Αστρονομία. Και άλλα πολλά. Γλέντια και πάρτι. Συζητήσεις για την Επανάσταση.
Και ξαφνικά ο «Κουλούρης» είναι μπροστά μου! Εκεί στο Χαλάνδρι. Νιώθω σα να ζωντάνεψε μπροστά μου κάποιος ήρωας παραμυθιού. Αμηχανία. Ωστόσο σε χρόνο μηδέν έχουμε γίνει φίλοι. Ο Νίκος ξέρει να μεταδίδει το κέφι και τον ενθουσιασμό στους γύρω του…
Και μετά είναι ανάκατες στιγμές.
Ο Νίκος που πήγαινε παντού με τα πόδια. Το Χαλάνδρι- Αθήνα ήταν γι’ αυτόν παιχνίδι.
Ο Νίκος που χτυπιόμασταν στα πάρτι μέχρι τελικής πτώσεως με Rolling Stones.
Η συλλογή του με τα άπαντα των Beatles.
Τη βραδιά που μας κάλεσε στο σπίτι του για να δούμε το καινούργιο του τηλεσκόπιο.
Ένα άλλο βράδυ που βγήκαμε από το «Μπαράκι του Βασίλη» και ήταν πια μέρα για τα καλά. Γυρίσαμε με το λεωφορείο στα σπίτια μας.
Σε ένα δικό μου πάρτι ο Νίκος έχει μείνει τελευταίος και έχει πάρει αγκαλιά τη λεκάνη. Παρ’ όλα αυτά δεν θέλει βοήθεια.
Στο σπίτι μου, κατεβάζουμε ένα –ένα τα βιβλία του πατέρα μου που έχουν σχέση με τον Εμφύλιο. Ο Νίκος έχει αρχίσει να δουλεύει το βιβλίο του «Ελληνική βιβλιογραφία του εμφύλιου πολέμου 1945 - 1949», που έμελε να γίνει
σημείο και πηγή αναφοράς για την μελέτη εκείνης της περιόδου. Ψάχνει παντού, βρίσκει τα πλέον δυσεύρετα βιβλία. Στο χωριό θυμάμαι να είμαι σκαρφαλωμένος στη βιβλιοθήκη και να μιλάω μαζί του στο τηλέφωνο, αναφέροντάς του τίτλους βιβλίων κυρίως αγωνιστών του Εμφυλίου. Που και που βγάζει επιφωνήματα χαράς. Μου ζητάει να του πάω ορισμένα από τα βιβλία για να σημειώσει με επιμέλεια τα απαραίτητα στοιχεία.
Ξέρω πως έχει συναντήσει δεκάδες αγωνιστές, έχει ψάξει σε σπίτια και βιβλιοθήκες, έχει περπατήσει πάνω στο Γράμμο και στα μέτωπα του Εμφυλίου. Γνωρίζει τους τόπους της Ιστορίας σπιθαμή προς σπιθαμή. Το έργο του έχει βαθιά γνώση και πάθος. Όλοι οι ειδικοί το θεωρούν μοναδικό. Και έτσι είναι.
Παράλληλη δράση
Δεν ξέρω ποια εποχή ακριβώς αρχίζει να δουλεύει στο Αστεροσκοπείο. Είναι πανευτυχής. Ταυτόχρονα με εντυπωσιάζει που συνεχίζει τις σπουδές του σε τελείως άλλο κλάδο: «Βιβλιοθηκονομία».
Ο πάντοτε ανήσυχος Νίκος μας επιφυλάσσει και άλλες εκπλήξεις στο μέλλον. Θα γίνει βιβλιοθηκάριος στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Μαθαίνω από εντελώς περίεργους δρόμους για την εξαιρετική δουλειά που κάνει εκεί…
Πάντα όμως στη ζωή του θα κυριαρχεί η πολιτική δράση. Όπως έλεγε ο ίδιος με το χαρακτηριστικό χιούμορ του: «Δυο πράγματα αγάπησα στη ζωή μου: Την Επανάσταση και τη γυναικεία σάρκα!»
Και βέβαια έβαζε τα γέλια με τα μάτια του να λάμπουν πίσω από τα στρογγυλά γυαλιά του. Λιγότερο φαλλοκράτη άντρα από το Νίκο, δύσκολα θα μπορούσε κανείς να φανταστεί.
Σε όλους του αγώνες που σημάδεψαν τις τελευταίες δεκαετίες ο Νίκος ήταν πάντοτε παρών. Και στο Χαλάνδρι συμμετείχε πάντα μέσα από τους διάφορους σχηματισμούς σε όσα γίνονταν στην πόλη.
Θυμάμαι και πάλι στιγμές
Μέσα σε ένα γενικό χαλασμό της Αριστεράς (1985;), έχουμε αρχίσει δειλά- δειλά να βρισκόμαστε. Ατέλειωτες οι συζητήσεις στο σπίτι του Νίκου. Δυστυχώς δεν μπορώ να θυμηθώ ποιοι ήταν εκεί, εκτός από τον Τάσο τον Ευσταθίου και το Σέργιο το Γκάκα… Έχω την εντύπωση ότι από εκείνες τις κουβέντες θα γεννηθεί η «Ακροβασία», που θα αφήσει το δικό της στίγμα στις εξελίξεις στο Χαλάνδρι.
Ο Νίκος ήταν για ένα διάστημα εκδότης της. Ακόμη είναι από τα ιδρυτικά μέλη της «Αντί-Στασης», από τους ανθρώπους που με συνέχεια και συνέπεια υπήρξαν όλα αυτά τα χρόνια στην πόλη.
Για τη δράση του στο «μαρξιστικό- λενινιστικό» κίνημα, δεν ξέρω λεπτομέρειες, όμως ξέρω ότι πάντοτε υπό αυτή τη σκοπιά έβλεπε και ερμήνευε τον κόσμο γύρω του. Με αυτή τη σημαία αγωνιζόταν.
Διαβάζω σε σχετική ανακοίνωση του Μ-Λ ΚΚΕ
«… Με τον σ. Νίκο Κουλούρη , βρεθήκαμε στους κοινούς αγώνες , στις
προσπάθειες για την αναγέννηση του κομμουνιστικού κινήματος της χώρας
μας , και από το ίδιο μετερίζι , αλλά και σε παράλληλες πορείες, σε
διπλανούς δρόμους και μονοπάτια.
Στη διαδρομή αυτή αναγνωρίσαμε στην παρουσία του Νίκου , τα χαρακτηριστικά του αριστερού ανθρώπου , του αγωνιστή , του κομμουνιστή, του μαχητή για την υπόθεση της εργατικής τάξης , γοητευθήκαμε από την πραότητα του χαρακτήρα του , και από το αθεράπευτα ερευνητικό του πνεύμα , χαρήκαμε με το πνεύμα και το λεπτό του χιούμορ που «έσπαγε κόκκαλα», βιώνουμε και αναλογιζόμαστε την απώλειά του νοιώθοντας πολύ φτωχότεροι από την απουσία του.
Ο Νίκος Κουλούρης κηδεύτηκε το Σάββατο 2 του Μάη στο νεκροταφείο
Χαλανδρίου , συνοδευόμενος από ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων που τον
γνώρισαν και τον εκτίμησαν. Από το Μ-ΛΚΚΕ , τους συντρόφους , συναγωνιστές και φίλους του , με λίγα λόγια τον αποχαιρέτησε ο σ. Γιάννης Αδριανός….»
…Και τελειώνω (ακούω το Satisfaction)…
Άνθρωπος χαρισματικός, φίλος, με ειλικρίνεια και αμεσότητα που σε αφόπλιζε. Μάλλον δεν έχω συναντήσει άλλον άνθρωπο λιγότερο αρχομανή στη ζωή μου. Άνθρωπο που να πιστεύει τόσο πολύ στον τελικό θρίαμβο της Επανάστασης. Κι ας είχε συχνά τα μάτια του στραμμένα στον έναστρο ουρανό. Κι ας ήταν πάντα η ψυχή του γλεντιού και της παρέας…
…Και τέλος…
Τον τελευταίο καιρό μόνο τυχαία και σποραδικά είδα το Νίκο… Σκιά του εαυτού του. Κρατώντας ωστόσο το χαμόγελο. Μια εκδήλωση στο Στέκι ήταν η τελευταία φορά. Αν δεν κάνω λάθος στην παρουσίαση του ταξιδιού στη Λατινική Αμερική…
Μετά ένα τηλεφώνημα… Κι εγώ εκτός Αθηνών στη κηδεία… Και τύψεις… Δεν πίστευε κανένας μας στη «μετά θάνατον ζωή» για να πούμε ότι κάποτε, κάπου θα συναντηθούμε και πάλι για να συνεχίσουμε το γλέντι από την αρχή. Ή να δούμε τους νέους καιρούς που θα έρθουν. Ή να θαυμάσουμε ακόμη μια φορά τη γυναικεία ομορφιά. Και να χορέψουμε ακόμη μια φορά το JUMPING JACK FLASH διαλύοντας τα πάντα στο πέρασμα μας… Το σαλόνι του σπιτιού μένει σιωπηλό. Έχει χρόνια να γίνει πάρτι…
Ήταν μόνο 54 χρονών…
Κ.
