Ένα επίκαιρο κείμενο 12 ετών…
Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε τον Μάρτη του 1998 στην 3η ΣΤάΣΗ. Το τεύχος εκείνο στην ουσία σηματοδότησε την αλλαγή της μορφής του περιοδικού που μέχρι τότε έβγαζε η αυτόνομη αριστερή συσπείρωση σε εφημερίδα και ήταν το πρώτο πολιτικό έντυπο που διανεμήθηκε δωρεάν στην πόλη, πολύ πριν κατακλυστούμε από τα Free Press έντυπα που αργότερα έγιναν μόδα. Δυστυχώς, αν και πέρασαν τόσα χρόνια από την συγγραφή του παραμένει ακόμη επίκαιρο…
Είμαστε ακόμα εδώ…
Στην αρχή ξαφνιάστηκαν…
Πούθε ξεφύτρωσαν πάλι αυτοί οι ενοχλητικοί;
Αφίσες και προκηρύξεις για τα μεγάλα έργα στο Χαλάνδρι, παρεμβάσεις σε συγκεντρώσεις και λαϊκές συνελεύσεις, εκδηλώσεις για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και την εξέγερση στην Αλβανία, καινούργιο περιοδικό στον δήμο μας, θέσεις για την παιδεία και τον νόμο Αρσένη.
Μετά μας έκλεισαν πονηρά το μάτι…
Ήθελαν λέει να αξιοποιήσουν τις «γνώσεις και το μεράκι μας» για τα δημοτικά προβλήματα, οι προτάσεις μας «θα συζητιόνταν σοβαρά»,γιατί να μην βοηθήσουμε στη διαχείριση του δήμου;
Μήπως θα είμασταν οι πρώτοι;
Ολόκληρος Συνασπισμός αντιπολιτεύεται …συμπολιτευόμενος χρόνια τώρα. Μήπως και η τοπική εκπρόσωπος του Κόμματος δεν … «θυσιάστηκε» τρία ολόκληρα χρόνια(1990-1993) ως αντιδήμαρχος στηρίζοντας και νομιμοποιώντας στην πράξη την πολιτική του δημάρχου μας;
Ίσως πάλι, με αυτόν τον τρόπο να μπορούσαμε,λέει,να επηρεάσουμε θετικά τα πράγματα,τελείωσαν βλέπετε, οι εποχές των επαναστατικών αναζητήσεων.
Τώρα στην πλατεία της Επανάστασης τα πλήθη τον Πάπα επευφημούν και η μορφή του Τσέ σε μπλουζάκια και εξώφυλλα διασύρεται.
Υπάκουα χέρια κρατούν πλέον της Ιστορίας την Πένα…
(και εσύ, δύο δεκαετίες από την στερνή φορά που το βλέμμα σου από την λαμπυράδα της νίκης φωτίστηκε, θυμάσαι ακόμα του Σαντίνο την κοκκινόμαυρη σημαία ,στης Μανάγκουας τα στενά ,με αποκοτιά, να υψώνεται…)
Τα αυτιά παρέμειναν κλειστά για τα τραγούδια των σειρήνων. Και τότε μας κούνησαν απειλητικά το δάκτυλο με την αυταρέσκεια του εξουσιαστή:
«Μαξιμαλιστικές φωνές, αφορισμοί, ανεδαφικές σκέψεις». «Ανέξοδες αγωνιστικές μεγαλοστομίες ενταγμένες στη λογική του όλα ή τίποτα, της καταγγελίας και της απόρριψης»
Αυτά και άλλα «εκσυγχρονιστικά» επιστρατεύτηκαν προκειμένου να συκοφαντηθούν και να φθαρούν πρόσωπα και αντιλήψεις.
Οι αφορισμοί βλέπετε είναι το τελευταίο καταφύγιο όσων αδυνατούν να αντιπαρατεθούν κατ’ ουσία με τα επιχειρήματα των «γραφικών γκρινιάρηδων», ιδιαίτερα όταν αυτό γίνεται μπροστά σε εκατοντάδες κατοίκους που πήραν μέρος στις λαϊκές συνελεύσεις στο Πεύκο Πολίτη και την Μεταμόρφωση.
Τι κρίμα που:
«δυστυχώς έχουν το δικαίωμα να μιλούν», όπως είπε και ο «αριστερός» πρόεδρος του δημοτικού μας συμβουλίου στις 9/10/1997.
Άλλαξαν πολλά στην μικρή μας πόλη τα τελευταία 15 χρόνια.
Αλλάξαμε και εμείς και όχι μόνο ονόματα:
από την εφημερίδα «Στροφή» του 1980-82,στην Ακροβασία του 1986-1992 και από την Πρωτοβουλία Πολιτών Χαλανδρίου του 1990 ως την Αυτόνομη Αριστερή Συσπείρωση και το περιοδικό ΣΤάΣΗ στο Χαλάνδρι.
Το μόνο ίσως που παρέμεινε σταθερό ήταν η επιδίωξη για δημιουργία ενός χώρου διαλόγου και δράσης ικανού να παρεμβαίνει στην πόλη και την πολιτική, έχοντας αριστερή ανατρεπτική οπτική. Ενός χώρου που θα κατανοεί βαθιά πως η αριστερά που ονειρευόμαστε ή θα είναι ανεξάρτητη από το κράτος και την αστική πολιτική ή δεν θα υπάρξει ποτέ.
Ενός χώρου που θα έχει την δυνατότητα και τις διαδικασίες να συσπειρώνει αριστερούς διαφορετικών παραδόσεων, συνθέτοντας και όχι αποκλείοντας ενώ ταυτόχρονα θα παράγει πολιτική και δεν θα αρκείται σε συζητήσεις για την πολιτική.
Άλλαξαν και οι φίλοι.
Παλιοί αντίπαλοι(θυμάται κανείς τους ομηρικούς καυγάδες της πλατείας;)έγιναν συναγωνιστές, όταν τα κομματικά επιτελεία ξεδιάλεγαν τους αμνούς από τα ερίφια, ενώ δεν είναι λίγοι οι παλιοί σύντροφοι που επανέκαμψαν στη θαλπωρή της κομματικής στέγης και τις αυταπάτες της μεγάλης πολιτικής, απογοητευμένοι από την βασανιστική μυρμηγκοδουλιά της καθημερινότητας.
Άλλοι πάλι έχοντας δικαίως χάσει την εμπιστοσύνη σε συλλογικότητες και δράση περιμένουν στην άκρη, όχι όμως και στο περιθώριο, την ευκαιρία να ξανατραγουδήσουν τα κοινά μας όνειρα.
Και εμείς;
Ίσως να μην θυμίζουμε τον έφηβο κατοστάρη που μπαίνει στο στίβο και κοιτά με την «βεβαιότητα της ιστορικής νομοτέλειας» το νήμα απέναντί του.
Κανείς κομματικός πατριωτισμός δεν μας ντοπάρει πια, ενώ η απόσταση από το νήμα του τερματισμού έχει μεγαλώσει.
Όμως τι και αν η δρασκελιά μας κόντυνε, έγινε σε αντάλλαγμα πιο σίγουρη και σταθερή, τρέχουμε πια με το μυαλό και την ψυχή του δρομέα ημιαντοχής.
Θα τερματίσουμε!
Σίμος Ρούσσος.
