φωτο από το blog πέτρες-ξύλα
Εδώ γίνονται Σόδομα και Γόμορα, θα αναφωνούσε με την μπάσα φωνή της η Σαπφώ Νοταρά αν παρακολουθούσε την τελευταία συνεδρίαση του δημοτικού μας συμβουλίου. Από την εποχή των ανεπανάληπτων παραστάσεων Ζαφειρόπουλου, είχε το δημοτικό μας συμβούλιο να ζήσει τέτοιες δόξες: αντεγκλήσεις, προσβολές και προσωπικές επιθέσεις, εμετικά σχόλια για το ύψος, το βάρος και την τσέπη των εμπλεκομένων, ακόμη και μπουγέλα με υποψία κλωτσοπατινάδας από δικαίως αγανακτισμένους συμβούλους.
Πρόκειται βέβαια για το συμβούλιο που μόλις λίγη ώρα νωρίτερα, αναζητούσε τους ηθικούς αυτουργούς, μυξόκλαιγε για την προστασία των θεσμών και κατακεραύνωνε κάποιους πιτσιρικάδες που -κακώς κατά την γνώμη μας- έγραψαν κάποια συνθήματα και αφαίρεσαν μια σφραγίδα κατά την διάρκεια της κατάληψης του χώρου.
Ψιλο πταίσματα δηλαδή, μπροστά σε ότι θα γινόταν αν οι Χαλανδραίοι αντιλαμβάνονταν κάποια στιγμή το… υψηλότατο επίπεδο διαλόγου και προβληματισμού, που επικρατεί στο βουλευόμενο, για τις τύχες τους, δημοτικό μας συμβούλιο.
Προς τι όμως το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός;
Γιατί οι μοιραίοι εκπρόσωποι, έρημοι και απρόσωποι, όπως λέει και το δημοφιλές άσμα, αποδεικνύονται πρόθυμοι για οποιοδήποτε ευτελισμό;
Τι είναι αυτό που για χάρη του φιλίες και συμμαχίες φτιάχνονται , διαλύονται και αναδιατάσσονται σε ρυθμούς αμερικάνικης ταινίας;
Μην είναι η αγωνία για τις δραματικές επιπτώσεις του μνημονίου και των μέτρων στην καθημερινότητα των Χαλανδραίων;
Μήπως το αίσθημα ευθύνης απέναντι στις συνθήκες ζωής και εργασίας των εργαζομένων στην καθαριότητα, που για πολλοστή φορά τους τελευταίους μήνες, έκαναν αισθητή με θέσεις και προτάσεις, την παρουσία τους στο δημοτικό συμβούλιο;
Υπάρχει κάποιο φλέγον θέμα της πόλης, από το κυκλοφοριακό ως την ένταξη στο σχέδιο πόλης και από τα θέματα παιδείας και υγείας ως την ρεματιά, τις κεραίες και τους ελεύθερους χώρους, τους τελευταίους μήνες για το οποίο να έγιναν και να γράφτηκαν τόσα πολλά, όσο το θέμα της υπαίθριας διαφήμισης;
Όχι βέβαια.
Θα ήταν άδικο λοιπόν, να υποθέσει κανείς, ότι οι νέες συνθήκες της γενικευμένης κρίσης, με το 25% των καταστημάτων κλειστό και τις διαφημιστικές να παραπαίουν, κάνει αδύνατη την συνέχιση της υπερδεκαετούς ειρηνικής συνύπαρξης;
Ότι το αδιαφανές πλέγμα μιας ομερτά βασισμένης σε αλληλοεξυπηρετήσεις, αποσιωπήσεις ,εξαρτήσεις, διορισμούς και διαμοιρασμούς τινάζεται στον αέρα και παίρνει μαζί του τις λυκοσυμμαχίες που το συνόδευσαν;
Τι άλλο να υποθέσει κανείς, όταν βλέπει διαφημιστές με την προβιά συμβούλου, συμβούλους με προβιά διαφημιστή και εταιρίες επαγγελματιών συμβούλων να σπαράσσονται ανηλεώς για την ορθή ερμηνεία της παραγράφου τάδε της υποπαραγράφου δείνα, της εγκυκλίου χ;
Τι να πει κανείς επίσης για τις στρατιές των μισθωμένων συμβούλων που αφού πρόσφεραν τόσα στην αισθητική αναβάθμιση του γειτονικού μας Μαρουσιού, μέσω των πινακίδων, τώρα κλήθηκαν να αναβαθμίσουν και την πόλη μας μέσω της δικαιολόγησης της τοποθέτησης και άλλων διαφημιστικών μέσων;
Η προχτεσινή συζήτηση έβαλε τέλος και στην παραμικρή αμφιβολία.
Η δημιουργία και εκμετάλλευση των διαφημιστικών μέσων αποτελεί καρκίνωμα για την πόλη.
Ο κυκεώνας των αλληλοαντικρουόμενων διατάξεων δεν επιτρέπει να μπει τάξη στην διαχείριση των διαφημιστικών μέσων. Για κάθε καινούργια απαγόρευση θα δημιουργείται και ένα παράθυρο υπέρβασή της, τελευταίο παράδειγμα η χωροθέτηση από το δημοτικό συμβούλιο των χημικών τουαλετών, ως διαφημιστικών μέσων. Από την εποχή όμως του γόρδιου δεσμού, ότι δεν λύνεται, κόβεται!
Μόνη λύση αποτελεί, η πλήρης και καθολική απαγόρευση της υπαίθριας εμπορικής διαφήμισης στα πρότυπα της πέμπτης μεγαλύτερης πόλης του κόσμου, το Σαο Πάολο.
Άλλωστε ακόμη και οι υποστηρικτές της οφείλουν να παραδεχτούν ότι στην εποχή του ιντερνετ και της κυριαρχίας των ηλεκτρονικών και έντυπων μέσων, υπάρχουν πολλοί τρόποι αντικατάστασης των λειτουργιών της υπαίθριας διαφήμισης.
Μα θα χαθούν έσοδα για τον δήμο, θα αντιτείνουν κάποιοι.
Ας χαθούν λοιπόν.
Ούτε είναι τόσα πολλά, ούτε μπορούν να αντισταθμίσουν τον αισθητικό, και περιβαλλοντικό βιασμό της πόλης και των ανθρώπων της.
Για να μην μιλήσουμε για τις ζωές των παιδιών της.
Η αντίσταση με τους πολίτες του Χαλανδρίου, έγκαιρα και έμπρακτα(αρνούμενη την προεκλογική προβολή της στα διαφημιστικά μέσα) διαχώρισε την θέση της.
Για εμάς η σχεδιασμένη αξιοποίηση της τέχνης, της ψυχολογίας και της εικόνας από την διαφημιστική βιομηχανία με στόχο την δημιουργία καταναλωτικών προτύπων και ψεύτικων αναγκών, αποτελεί την ακραία έκφραση μιας μαζικής πολιτισμικής εκπόρνευσης με πολύ ευρύτερες συνέπειες.
Το πρότυπο μιας κοινωνίας που «καταναλώνει, άρα υπάρχει, μετρά και ξεχωρίζει»,
μας είναι ξένο και αποκρουστικό. Στις συνθήκες δε, της υπό πτώχευση Ελλάδας γίνεται και γελοίο.
Οι παράγοντες και παραγοντίσκοι εντός και εκτός των καθεστωτικών μας παρατάξεων ας συνεχίσουν αμέριμνοι να τσακώνονται για τον διαμοιρασμό των ιματίων της πόλης. Μοιάζουν όλο και περισσότερο με εκείνους τους διατηρημένους στην τέφρα, ευγενείς συγκλητικούς της Πομπηίας, που δείχνουν οι ξεναγοί.
Κάτω από τα πόδια τους, ο Βεζούβιος σωρεύει υπομονετικά την οργή του…
