Στάση στο Χαλάνδρι

Άλλωστε, χιλιάδες άλλοι ασθενείς συμπατριώτες μας, καρκινοπαθείς ή όχι,  δίνουν τη μάχη για τη ζωή ή για έναν αξιοπρεπή θάνατο, κάτω από απείρως χειρότερες συνθήκες. Αγωνιώντας για το μεροκάματο που χάνεται. Ξεπουλώντας περιουσίες προκειμένου να εξασφαλίσουν μία στοιχειώδη περίθαλψη σε ένα σύστημα υγείας υπό κατάρρευση. Περιμένοντας ώρες ατέλειωτες για το πολυπόθητο ραντεβού με το γιατρό τους στις αφιλόξενες αίθουσες των νοσοκομείων. Ραντεβού, που πολλές φορές κλίνεται εβδομάδες μετά, ανεξάρτητα από το αν η ασθένεια χρειάζεται άμεση αντιμετώπιση. Ξεψυχώντας σε αίθουσες με τρία, τέσσερα ή και περισσότερα κρεβάτια, κάτω από τα βλέμματα περαστικών, ασθενών και επισκεπτών, χάνοντας το στοιχειώδες δικαίωμα να περάσουν στον άλλο κόσμο ήσυχα και με αξιοπρέπεια.

Όλα αυτά ο αρχιεπίσκοπος δεν τα έζησε. Ή μάλλον ποτέ δεν τα γνώρισε. Σίγουρα πάντως ποτέ δεν τον ένοιαξαν. Αλαζόνας ο ίδιος, έζησε και πέθανε μέσα στην απόλυτη πολυτέλεια. Με ιδιωτικό αεροπλάνο να τον μεταφέρει στην Αμερική, την ίδια ώρα που για χιλιάδες άλλους δεν υπάρχει διαθέσιμο ούτε ασθενοφόρο. Με ιδιαίτερη σουίτα για τους παρατρεχάμενούς του μέσα στην εντατική, όταν χιλιάδες άλλοι αφήνουν τον μάταιο τούτο κόσμο επειδή δεν βρέθηκε ένα κρεβάτι. Με μία πολυτελή βίλα στο Μαϊάμι. Όταν οι συνοδοί των ασθενών από την επαρχεία, εξαθλιώνονται παραμένοντας στα νοσοκομεία  για βδομάδες, αφού τα χρήματα δεν επαρκούν για ξενοδοχεία και σουίτες.

Ο τέως αρχιεπίσκοπος, δεν πέθανε αιφνίδια. Είχε συναίσθηση του επερχόμενου θανάτου. Όμως ακόμα και τότε, άρρωστος ο ίδιος, δεν ψέλλισε ούτε μία λέξη καταγγελίας για το σύστημα που αργά αλλά σταθερά εξαθλιώνει και εξοντώνει το ποίμνιό του. Αυτός, που είχε λόγο για όλους και για όλα, ποτέ δεν ζήτησε να εφαρμοστεί  μια άλλη πολιτική, υπέρ των αδυνάτων. Έστω και την ύστατη στιγμή, δεν μπόρεσε να διανοηθεί, ότι η εκκλησία δεν πρέπει να λειτουργεί σαν ανώνυμη εταιρεία. Σε πλήρη αντίθεση με τα όσα υποτίθεται ότι πρεσβεύει. Ούτε βέβαια ότι η αμύθητη εκκλησιαστική και μοναστηριακή περιουσία δεν πρέπει να ανήκει στις συμμορίες που την λυμαίνονται αλλά σε όλους τους έλληνες.

Βαθιά συντηρητικός και ένθερμος υποστηρικτής της «καθεστηκυίας τάξεως» φαίνεται ότι δεν «διάβαζε» μόνο επί χούντας. Αλλά σε όλη του τη ζωή.

Έτσι, την τελευταία του πνοή την άφησε στην υπερπολυτελή του βίλα, περιτριγυρισμένος από δεκάδες γιατρούς αλλά και ένα μεσαιωνικού τύπου περιβάλλον. Που περισσότερο ανησυχούσε για τις επερχόμενες αλλαγές παρά για την υγεία του ιδίου.

Είναι αλήθεια ότι υπήρξε πιστός και άξιος εκπρόσωπος αυτών που τον επέλεξαν. Αλλά πραγματικά ανάξιος υπηρέτης όλων αυτών που περιμένουν υπομονετικά στην ουρά για το τελευταίο κατευόδιο. Ελπίζοντας σε μία καλύτερη «μεταθανάτιο» ζωή. Και μη έχοντας συναίσθηση της δύναμής τους.