Στάση στο Χαλάνδρι

Τελικά έπρεπε να περάσουν επτά ολόκληρα χρόνια, για να αθωωθούν όλοι οι κατηγορούμενοι για «συμμετοχή στον ΕΛΑ».

Τότε, την εποχή της τρομο-υστερίας, τα κανάλια τους ακολουθούσαν κατά πόδας, κατασκήνωναν για εβδομάδες έξω από τα σπίτια τους, διέσυραν τους ίδιους, τους γνωστούς και τους φίλους τους.

Τότε, τα τηλε-παράθυρα γέμιζαν από πάσης φύσεως ειδικούς και δημοσιογράφους που παπαγάλιζαν τα απίστευτα σενάρια των αιωνίως ανώνυμων –και όπως αποδεικνύεται ανεύθυνων- «πηγών» της ΕΛΑΣ και της αντιτρομοκρατικής. Ειδικές μέθοδοι εισαγομένης τεχνολογίας για αναγνώριση αποτυπωμάτων υποτίθεται ότι εισέφεραν νέα αδιάσειστα στοιχεία, έρευνες ετών ταυτοποίησαν πρόσωπα από τα διαβόητα αρχεία της Στάζι, μάρτυρες αναγνώρισαν τους κατηγορουμένους δεκαετίες ολόκληρες μετά τα συμβάντα. Και βέβαια η θεωρία των «συγκοινωνούντων δοχείων», αφού είχε ήδη προηγηθεί και η σύλληψη μελών της 17 Νοέμβρη.

Τι απέμεινε από όλα αυτά; Τίποτε.

Και όμως. Η είδηση της οριστικής αθώωσής τους, εξαφανίστηκε από τα, κατά τα άλλα, λαλίστατα ΜΜΕ.

Βλέπετε το έργο έχει πια παιχτεί.

Οι αστυνομικοί που συνέβαλαν στην εξάρθρωση άλλης μίας «τρομοκρατικής» οργάνωσης παρασημοφορήθηκαν (αλήθεια θα τους πάρουν πίσω τα παράσημα;). Εισαγγελείς και αξιωματικοί της ΕΛΑΣ απολαμβάνουν τα οφέλη των προαγωγών τους. Ο πολιτικός τους προϊστάμενος Χρυσοχοϊδης, αφού βραβεύτηκε με τη σειρά του από τους υπερατλαντικούς προϊσταμένους του, συνεχίζει, ως «επιτυχημένος» υπουργός στο άρτι μετονομασθέν υπουργείο. Κυρίως όμως -εν όψει των Ολυμπιακών αγώνων της Αθήνας – προβλήθηκε το απαραίτητο αντιτρομοκρατικό έργο που θα καθησύχαζε ευρωπαίους και υπερατλαντικούς συμμάχους. Ενώ στο όνομα της επιπλέον θωράκισης της χώρας από την τρομοκρατία έγιναν και οι κατάλληλες προμήθειες υπερσύγχρονου υλικού. Προμήθειες, που έπρεπε να περάσουν επίσης χρόνια, για να μάθουμε ότι συνοδεύτηκαν από έναν πακτωλό εκατομμυρίων σε μίζες, χωρίς βέβαια να μάθουμε ποτέ τους τελικούς αποδέκτες.

Για να επιτευχθούν οι στόχοι του πολιτικού συστήματος έπρεπε έξι αθώοι άνθρωποι να το πληρώσουν ακριβά.

Και παρά τη δικαιολογημένη ανακούφιση για την αθώωσή τους – τόσο των ίδιων όσο και όσων τους στήριξαν από την πρώτη στιγμή - τα ερωτήματα παραμένουν αμείλικτα.

Ποιος από τους υπεύθυνους θα πληρώσει για την επτάχρονη ταλαιπωρία αυτών των ανθρώπων, για τα χρήματα που ξοδεύτηκαν, για τις δουλειές που χάθηκαν; Ποιος θα εξηγήσει γιατί καταδικάστηκαν αρχικά σε 1.700 χρόνια φυλάκισης για να αθωωθούν στο τέλος; Ποιος θα τους αποζημιώσει για την πολύχρονη φιλοξενία τους στα νεόκτιστα λευκά κελιά της ελληνικής δημοκρατίας; Ποιος θα απολογηθεί για τον Κώστα Αγαπίου, αγωνιστή του αντιδικτατορικού αγώνα, που όλη αυτή η περιπέτεια και οι συνθήκες κράτησης, υπέσκαψαν ακόμα περισσότερο την υγεία του με αποτέλεσμα το θάνατό του;

Και κυρίως, ποιος θα αποκαλύψει και θα διαλύσει αυτούς τους σκοτεινούς μηχανισμούς που συνεχίζουν για δεκαετίες να στήνουν ατιμώρητα σκευωρίες εξυπηρετώντας πολυποίκιλα προσωπικά και πολιτικά συμφέροντα;

Πολύ φοβόμαστε ότι για άλλη μία φορά, δεν θα πάρουμε απάντηση. Άλλωστε στη χώρα που «ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα», η «Προστασία του Πολίτη» παραμένει απλά ένας εικονικός τίτλος σε ένα άθλιο υπουργείο.

Κώστας Ευθυμίου.