Σαρανταοκτώ βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, με επιστολή τους στον πρωθυπουργό και τον πρόεδρο της Βουλής, ζήτησαν αυστηρότερο έλεγχο του «πόθεν έσχες» για όσους υποχρεούνται σε τέτοια δήλωση. Μάλιστα, «για τις περιπτώσεις που διαπιστωθεί πως η απόκτηση περιουσιακών στοιχείων δεν μπορεί να δικαιολογηθεί, να δρομολογείται η κατάσχεσή τους και να αποδίδονται στο κράτος.» Όπως αναφέρουν στην επιστολή τους "καθημερινά δεχόμαστε από την ίδια την κοινωνία, αλλά και τα μέσα ενημέρωσης, τη χλεύη και την πλήρη απαξίωση. Είναι κοινωνική απαίτηση, αλλά και απαίτηση σύσσωμης της ΚΟ του ΠΑΣΟΚ, να επέλθει κάθαρση και διαφάνεια στο πολιτικό μας σύστημα, για να διασώσουμε το πολιτικό μας ήθος και να αποκαταστήσουμε τη βουλευτική μας υπόσταση".[1] Ήταν μία κίνηση που προβλήθηκε δεόντως από τα διάφορα ΜΜΕ.
Μπαίνουμε στον πειρασμό να σχολιάσουμε ότι μετά από εικοσιπέντε και πλέον χρόνια διακυβέρνησης και λεηλασίας- μάλλον αργά το θυμήθηκαν. Όπως επίσης, ότι εμείς δεν τρέφουμε καμιά αμφιβολία για το αποτέλεσμα του διαβήματος. Κανένας έλεγχος δεν πρόκειται να γίνει ή ακόμα και αν γίνει θα την πληρώσουν μερικοί ελάχιστοι, που ήδη είναι «καμένα χαρτιά» για το πολιτικό σύστημα.
Εάν αναφερόμαστε στη συζήτηση που έχει ξεκινήσει για τη «δήμευση των περιουσιών», το κάνουμε γιατί θυμηθήκαμε κάποιες άλλες εποχές. Τότε το ελληνικό κράτος δεν είχε κανέναν ενδοιασμό να προχωρήσει σε μαζικές δημεύσεις περιουσιών και μάλιστα με συνοπτικές διαδικασίες. Ήταν τα χρόνια του εμφυλίου και θύματα αυτής της πρακτικής, δεν έπεσαν βέβαια όσοι πλούτισαν από τη συνεργασία τους με τους κατακτητές ή τη μαύρη αγορά. Αλλά χιλιάδες αντάρτες του ΔΣΕ, φυλακισμένοι και εκτοπισμένοι αγωνιστές της αντίστασης.
Το απόσπασμα της εφημερίδας που ακολουθεί είναι πολύ χαρακτηριστικό.
Δημεύονται οι περιουσίες 265 «συμμοριτών» σε δύο μόνο επαρχίες της Πελοποννήσου, Μεγαλόπολης και Κυνουρίας. Εύκολα μπορεί να φανταστεί κανείς τον αριθμό των κατασχεμένων περιουσιών στο σύνολο της Ελληνικής επικράτειας.
Από τότε έχουν περάσει περισσότερα από εξήντα χρόνια. Και όμως ακόμα δεν έχει γίνει γνωστό, σε ποιους κατέληξε, τότε, όλος εκείνος ο πλούτος.
Άλλωστε – όπως και τώρα- το πολιτικό σύστημα της χώρας, είχε απόλυτη συνείδηση ποιοι ήταν οι εχθροί του και ποιοι οι φίλοι του.
[1] «Ελευθεροτυπία» στις 6/5/10
