Από τις αρχές του καλοκαιριού σε διάφορες «έγκριτες» κατά τα άλλα εφημερίδες κυκλοφορούσαν πληροφορίες - σενάρια που αφορούσαν την «τρομοκρατία» και την επερχόμενη εξάρθρωσή της. Σε αυτά τα σενάρια, οι φωτογραφιζόμενοι ως «ύποπτοι» παρουσίαζαν μία σημαντική διαφορά από τους «συνήθεις υπόπτους» άλλων εποχών. Φαίνονταν να ανήκουν ιδεολογικά στον αντιεξουσιαστικό χώρο, είχαν δραστηριοποιηθεί ποικιλοτρόπως το Δεκέμβρη που μας πέρασε (αυτό αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για να είσαι σήμερα τρομοκράτης), ενώ η υποτιθέμενη δράση τους ταυτιζόταν έντεχνα και με άλλες, μαζικές δραστηριότητες του ίδιου πολιτικού χώρου (διαδηλώσεις, καταλήψεις κτηρίων που λειτουργούν σαν πολιτιστικοί χώροι κλπ).
Πηγές των πληροφοριών αυτών ήταν οι κλασσικές. Υψηλόβαθμοι πλην ανώνυμοι αξιωματικοί της ΕΛΑΣ και της αντιτρομοκρατικής όπως και ο ίδιος ο υπουργός δημόσιας τάξης Μαρκογιαννάκης. Αποδέκτες αυτών των σεναρίων όλοι εμείς, μέσω των ε πίσης «έγκριτων» κατά τα άλλα δημοσιογράφων που και κατά το παρελθόν συνέβαλλαν τα μέγιστα στη διαστρέβλωση τόσο της αλήθειας, όσο και στην καλλιέργεια κλίματος φόβου και τρομοκρατολαγνείας. Το ότι πολλοί από αυτούς (ή οι σύζυγοί τους) φαίνεται[1] να συνδέονται άμεσα με μυστικές υπηρεσίες είναι απλώς δευτερεύον.
Το σχέδιο
Ένα από αυτά τα σενάρια βλέπουμε σήμερα να παίρνει σάρκα και οστά με τις συλλήψεις των παιδιών στο Χαλάνδρι και αλλού. Συλλήψεις που τείνουν να πάρουν τη μορφή πογκρόμ αφού ήδη το σύνολο των «υπόπτων» ξεπερνά προς το παρόν τους δεκαπέντε. Όλοι, πολύ νεαρά παιδιά, που αν τους συνδέει κάτι μεταξύ τους φαίνεται να είναι η ένταξή τους με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στον αντιεξουσιαστικό – αναρχικό χώρο.
Αυτός ο χώρος μπήκε στο στόχαστρο των μηχανισμών καταστολής αμέσως μετά το Δεκέμβρη αφού θεωρήθηκε – δικαίως ή αδίκως είναι άλλο θέμα – ότι συνέβαλε ενεργά στην εξέλιξη των γεγονότων. Έτσι εκτός από την προσπάθεια που έγινε να απομονωθεί από τις δυνάμεις της παραδοσιακής αριστεράς (βλέπε τις συνεχείς δηλώσεις Παπαρήγα και την κρίση στο ΣΥΡΙΖΑ) ακολουθήθηκε μία σειρά μέτρων με στόχο την πλήρη καταστολή του. Ποινικοποίηση της κουκούλας (ώστε να δικαιολογηθεί η ταύτιση κουκουλοφόρος – αναρχικός – εγκληματίας), προσπάθεια μέσω της διοίκησης του ΟΤΕ να σιγήσει το Athens Indymedia (αντιεξουσιαστικό site εναλλακτικής ενημέρωσης), νομιμοποίηση των παρακολουθήσεων μέσω τηλεφώνων καμερών κλπ. Υιοθέτηση της πολιτικής της «μηδενικής ανοχής» με αποτέλεσμα φυλακίσεις (βλέπε Θ. Ηλιόπουλο που η αυτονόητη δ
ιακοπή της προφυλάκισής του έγινε μετά από σκληρή απεργία πείνας), ωμή καταστολή, συλλήψεις και βάρβαροι ξυλοδαρμοί (χαρακτηριστικό παράδειγμα η νέα περίπτωση «ζαρντινιέρας» στην περιοχή των Εξαρχείων με θύμα το νεαρό που κατέληξε να νοσηλεύεται στο νοσοκομείο με τρύπα στον πνεύμονα από την «περιποίηση» που δέχτηκε από τη νεοσυσταθείσα ομάδα Δέλτα). Και φυσικά η ενεργοποίηση των παρακρατικών μηχανισμών και των φασιστών της Χρυσής Αυγής που η συνεργασία τους με τις ομάδες καταστολής της ΕΛΑΣ πλέον τείνει να πάρει θεσμικά χαρακτηριστικά. (βλέπε Άγιο Παντελεήμονα ή την εντυπωσιακή φωτογραφία του φασίστα που εκτοξεύει μολότωφ εναντίον αναρχικής διαδήλωσης μέσα από τις τάξεις των ΜΑΤ και που εξαφανίστηκε από τα, ιδιαίτερα ευαίσθητα κατά τα άλλα, ΜΜΕ).
Στο μετα-Δεκεμβριανό κλίμα ξεκαθαρίσματος λογαριασμών της κρατικής εξουσίας με τα ανυπότακτα τμήματα της νεολαίας θα πρέπει να εντάξουμε και τη νέα σκευωρία. Το άλλο κομμάτι του Δεκέμβρη – οι μετανάστες- ήδη πληρώνουν το κόστος της όποιας συμμετοχής τους στις τό τε κινητοποιήσεις.
Τα γεγονότα
Όσον αφορά τα του Χαλανδρίου, οι κουκουλοφόροι (πλην όμως αστυνομικοί) εισέβαλαν και συνέλαβαν τρία νεαρά άτομα σε ένα ιδιόκτητο σπίτι και όχι βέβαια σε «γιάφκα» όπως προσπαθούν επί τόσες ημέρες να μας πείσουν, τα κατά τα άλλα αμερόληπτα, ΜΜΕ. Κάποια από τα ενοχοποιητικά ευρήματα είναι τα συνήθη σε ένα σπίτι όπου κατοικούν νεολαίοι. Ηλεκτρονικοί υπολογιστές και έντυπα. Τα υπόλοιπα υπάρχουν σε κάθε σπίτι, όπως καλώδια, μπατ
αρίες, ρολόγια (πόσα τον αριθμό δεν μάθαμε ποτέ), εργαλεία (από πότε ποινικοποιήθηκε η κατοχή τους; ) και φυσικά η διάσημη χύτρα ταχύτητας. Που αποτελεί ενοχοποιητικό στοιχείο επειδή μία «πανομοιότυπης τεχνικής κατασκευής» σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΕΛΑΣ (24/9) χρησιμοποιήθηκε σε εκρηκτικό μηχανισμό. Βεβαίως τέτοιες χύτρες μπορεί να υπάρχουν στα σπίτια της μισής Ελλάδας αφού το «πανομοιότυπης τεχνικής κατασκευής» δεν λέει και πολλά πράγματα. Όσο για τις «Ποσότητες εκρηκτικής ύλης (διάσπαρτες)» (αλήθεια για τη ποσότητες μιλάμε; Ένα, δύο, δέκα κιλά ή μερικά γραμμάρια; Δε μάθαμε ποτέ) που αναφέρονται στα ευρήματα, μάλλον δεν αποτελεί ιδιαίτερο ενοχοποιητικό στοιχείο αν αναλογιστεί κανείς, ότι μόνο το Πάσχα του 2009 σύμφωνα με ανακοίνωση της ΕΛΑΣ συνελήφθησαν 241 άτομα για κατοχή εκρηκτικών, φωτοβολίδων κλπ. (ανακοίνωση στις 23/4/2009). [2] Το μόνο ίσως που παραπέμπει σε παράνομη δραστηριότητα είναι ένας πλήρης εκρηκτικός μηχανισμός. Όμως ο μηχανισμός αυτός παρουσιάζει κάτι περίεργο. Ενώ στα ευρήματα δεν αναφέρονται γάντια και ενώ υποτίθεται ότι ο χώρος χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή εκρηκτικών μηχανισμών, επάνω του δεν έχει ούτε ένα δακτυλικό αποτύπωμα. !!!! [3] Και αυτό, σε ένα σπίτι που σε όλα τα υπόλοιπα σημεία του βρέθηκαν εκατοντάδες δακτυλικά αποτυπώματα. Όμως και για τους υπόλοιπους συληφθέντες τα ευρήματα είναι το ίδιο εντυπωσιακά. Ένα μπρελόκ σε μορφή πιστολιού (!!!), άδειοι κάλυκες φυσιγγίων, ηλεκτρονικός υπολογιστής και 3.800 ευρώ!!!
Νομίζουμε ότι άλλα σχόλια δεν χρειάζονται. Εκτός ίσως από το τελευταίο. Οι κατηγορούμενοι φαίνεται ότι παρακολουθούνταν στενά εδώ και πολύ καιρό. Γιατί δεν συνελήφθησαν επ’ αυτοφώρω κατά την τοποθέτηση της βόμβας ώστε να μην υπάρχει καμία αμφιβολία;
Είναι φανερό λοιπόν ότι τα πραγματικά γεγονότα είναι απόλυτα αναντίστοιχα με το κλίμα τρομοκρατίας που κατασκευάζουν τα καθοδηγούμενα ΜΜΕ. Τόσο αναντίστοιχα που και όσοι διώκονται δεν παραπέμπονται από την εισαγγελέα (προς το παρόν) με τον αντιτρομοκρατικό νόμο αλλά απλώς για πράξεις, αξιόποινες μεν, αλλά που μένει να αποδειχθεί αν τις διέπραξαν.
Βέβαια, όπως έχει γίνει και στο παρελθόν, μπορεί κάποιοι να αθωωθούν από αυτούς ή να πέσουν στα «μαλακά». Ελάχιστα όμως κάτι τέτοιο απασχολεί τις διωκτικές αρχές και τους εκάστοτε προϊσταμένους τους.
Αυτό που σήμερα επιδιώκεται με τη δημιουργία κλίματος τρομο λαγνείας είναι και με αυτό τον τρόπο να περιθωριοποιηθούν ουσιαστικά όχι κάποιες παράνομες πρακτικές αλλά ένας ολόκληρος πολιτικός χώρος. Να νομιμοποιηθεί το χτύπημά του από τις κατασταλτικές δυνάμεις ή τις κρατικές φασιστικές συμμορίες. Οι τελευταίες άλλωστε συστηματικά επιτίθενται σε γραφεία και στέκια εναλλακτικών παρεμβάσεων, σε μεμονωμένα άτομα και σε μετανάστες.[4] Και κυρίως να εξαπλωθεί ένα αίσθημα φόβου σε όλους τους πολίτες. Φόβου όχι βέβαια από την τρομοκρατία αλλά από την τρομοκρατική δράση των δυνάμεων καταστολής.
Η αριστερά
Όπως πάντα τα αντανακλαστικά της παραδοσιακής και όχι μόνο αριστεράς, αργούν. Αποδεσμεύοντας το συγκεκριμένο γεγονός από όλα τα υπόλοιπα που προαναφέρθηκαν – πολύ περισσότερο μέσα στην προεκλογική περίοδο- επιδιώκει το διαχωρισμό και δεν εκδηλώνει την όποια συμπαράστασή της στους διωκόμενους.
Παραβλέπει έτσι δύο πράγματα. Πρώτο από όλα αυτό που η ίδια το έχει επισημάνει και στις αναλύσεις της αλλά περιέργως πως, νομίζει ότι δεν την αφορά. Η όποια περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων δεν θα γίνεται πλέον με βάση τα όποια πολιτικά φρονήματα των διωκομένων, αλλά με το πρόσχημα της τρομοκρατίας. Κάτω από αυτήν την ομπρέλα θα εντάσσεται οποιαδήποτε αντισυστημική ή απλώς ενοχλητική πρακτική. Το παράδειγμα της Λάρισας είναι πολύ χαρακτηριστικό. Μετά το Δεκέμβρη οι διώξεις στα δεκαπεντάχρονα ασκήθηκαν με βάση τον αντιτρομοκρατικό νόμο.
Το δεύτερο είναι ότι επιλέγοντας η ίδια να πολιτεύεται, απόλυτα ενταγμένη στο σύστημα, θεωρεί εξοβελιστέες όλες εκείνες τις πρακτικές – και δεν αναφερόμαστε στα συγκεκριμένα παιδιά που μάλλον δεν έκαναν τίποτα – που ξεφεύγουν από τα στενά όρια της αστικής νομιμότητας. Μια νομιμότητα, που πρώτα από όλα βέβαια, την απορρίπτει το ίδιο το αστικό σύστημα ανάλογα με τα συμφέροντά του. Έτσι η αριστερά βρίσκεται να υπερασπίζεται τη νομιμότητα ενός συστήματος που κατά τα άλλα προτίθεται να ανατρέψει. Αρνούμενη να αποδεχτεί ότι οι όποιες πρακτικές ακόμα και όταν είναι λάθος εντάσσονται μέσα στους κόλπους ενός συνολικότερου κινήματος. Ενός κινήματος, που πρώτα από όλα έχει καθήκον να προστατέψει όσους εντάσσονται σε αυτό από τους εχθρούς του.
Μπροστά στη νέα οικονομική κρίση και στην παρατεταμένη οικονομική δυσπραγία μεγάλων τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας, το αστικό πολιτικό σύστημα έχει κάνει τις επιλογές του. Και θωρακίζεται ποικιλοτρόπως για να αποφύγει τις μελλοντικές δυσάρεστες εκπλήξεις. Το ίδιο οφείλει να κάνει και η αριστερά όλων των συνιστωσών. Σε αντίθετη περίπτωση θα συνεχίσει να απορεί, επαναπαυμένη σε παλιές δάφνες, γιατί την απορρίπτουν τα δεκαπεντάχρονα.
[1] Ότι η σύζυγος του Σεραφείμ Κοτρώτσου εργαζόταν στην ΕΥΠ δημοσιεύτηκε επισήμως στην εφ «Αξία» και την είδηση αναπαρήγαγε το «Πρώτο Θέμα». Για τις συζύγους των άλλων δημοσιογράφων Καραϊβάζ, Παπαδρόσου και Παπαγιάννη απλώς βοά το διαδύκτιο. Όπως όμως γράφουμε ελάχιστη σημασία έχει εάν αληθεύουν αυτές οι πληροφορίες.
[2] Επίσης στις 27/9 ανακαλύφθηκαν σε σπίτι στο Πέραμα χίλια τετρακόσια κιλά πυρίτιδας αλλά κανείς δεν μίλησε για τρομοκρατία.
[3] http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=6492817
[4] Αρχές Αυγούστου εκδηλώθηκε νέα φασιστική επίθεση στην κατάληψη του κτήματος Πραπόπουλου στο Χαλάνδρι. Αποφεύχθηκε ο εκ νέου εμπρησμός αλλά υπήρχε ένας τραυματίας.
