28 Οκτωβρίου 2011: Σημαδιακή μέρα που τιμά τους αγώνες που ξεκίνησαν μετά το λαϊκό ΟΧΙ του ’40.
Ας είναι το ξεκίνημα οργανωμένων αγώνων για ανατροπή και λαϊκή χειραφέτηση.
Η ματαίωση της στρατιωτικής παρέλασης στην Θεσσαλονίκη και η αποχώρηση του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας και του υπουργού Εθνικής Αμυνας, που προκάλεσαν η ενεργητική λαϊκή διαμαρτυρία, αποτελούν γεγονότα που συμβαίνουν σπάνια στην ιστορία ενός λαού και αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, η βαρύτητα της οποίας μένει να αποδειχθεί από τις εξελίξεις που θα ακολουθήσουν και σε ποιο βαθμό οργανωμένα ο λαός θα συμμετέχει σ’ αυτές, επίσης με ενεργητικό τρόπο. Ο πανελλαδικός χαρακτήρας του συμβάντος, δηλαδή το γεγονός ότι σε πολλές πόλεις της χώρας πραγματοποιήθηκαν ταυτόχρονα ίδιου τύπου ενεργητικές διαμαρτυρίες, έχει επίσης ιδιαίτερη σημασία, που αποκρούει κάθε επιχείρημα διαστρέβλωσης ή καταδίκης των διαμαρτυριών εκ μέρους των εκπροσώπων του συνόλου του ελληνικού μνημονιακού μπλοκ της υποτέλειας.
Ο Δεκέμβρης του ’08, η απεργία της 5ης του Μάη, τα δύο διήμερα 28/29 του Ιούνη – 19/20 του Οκτώβρη και το συμβάν της 28ης του Οκτώβρη αποτελούν τους κρίκους μιας αλυσίδας γεγονότων (προ και μετά μνημόνιο) που δείχνουν την σταδιακή αναβάθμιση, ποιοτική και ποσοτική, των λαϊκών κινητοποιήσεων μέχρι του βαθμού να αποκτούν εξεγερσιακό χαρακτήρα. Η αναβάθμιση στην συνείδηση των εξεγερμένων αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι σε αντίθεση με την μεγάλη διάρκεια της «παγωμάρας» του λαϊκού κινήματος που προκλήθηκε και από τον θάνατο των τριών εργαζομένων της Marfin κατά την διάρκεια της συγκέντρωσης της 5ης του Μάη, η λαϊκή αντίδραση της 28ης του Οκτώβρη έδειξε ότι παρέμεινε σε υψηλό επίπεδο λίγες μόνο μέρες μετά τον νεκρό συνδικαλιστή του ΠΑΜΕ από την κρατική καταστολή και τα υπόλοιπα γεγονότα της 20ης του Οκτώβρη, που προκάλεσαν (δικαιολογημένα) αμηχανία και τάσεις εσωστρέφειας στον εν γένει αντικαπιταλιστικό χώρο.
Στην συστημική κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού, στην βίαιη υποδούλωση του ευρωπαϊκής περιφέρειας στις επεκτατικές βλέψεις του γερμανικού κέντρου εν μέσω δομικής κρίσης του ευρωκαπιταλιστικού οικοδομήματος, στην κατάρρευση του μεταπολεμικού ελληνικού κράτους και στον πανικό του μνημονιακού μπλοκ υποτέλειας, η απάντηση του λαϊκού κινήματος μπορεί να προκαλέσει σημαντικό ρήγμα και να δρομολογήσει εξελίξεις ανατροπών υπέρ του κόσμου της εργασίας, που μέχρι τώρα αδυνατούσαμε να πιστέψουμε. Πόσο σταθερά είναι τα πόδια της παγκόσμιας ολιγαρχίας όταν Ομπάμα, Μέρκελ και Σαρκοζί τολμούν να ξεστομίσουν ότι στην χρεοκοπία της χώρας μας παίζεται η βιωσιμότητα του συστήματος? Όταν ο ίδιος ο καπιταλισμός αυτοκαταστρέφεται χωρίς να διστάζουν μερικά γεράκια να θυσιάσουν ολόκληρους πληθυσμούς, εμείς δεν θα βάλουμε το χεράκι μας να τους σπρώξουμε πιο γρήγορα στον γκρεμό? Γίνεται πόλεμος και η ζωή των λαών προϋποθέτει τον θάνατο των «αγορών».
