108
ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΔΗΜΟΥ ΧΑΛΑΝΔΡ/ΟΥ
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Ο κ. Ρούσσος.ΡΟΥΣΣΟΣ: Οταν ξεκίνησε η διαδικασία αναθεώρησης του γενικού πολεοδοµικού σχεδίου η παράταξή µας και οι δύο συνιστώσες της, τόσο η αντίσταση όσο και οι πολίτες του Χαλανδρίου δεν συµµετείχαν στο Δ.Σ. Παρ' όλα αυτά και οι δύο παρατάξει ς είχαν εκφράσει τις σοβαρές επιφυλάξεις τους και τη διαφωνία τους µε τη διαδικασία µιας γενικευμένης αναθεώρησης του γενικού πολεοδοµικού σχεδίου της πόλης.
Οι βασικοί λόγοι που τοποθετηθήκαµε έτσι σε αντίθεση µε το Δ.Σ. που οµόφωνα τότε αποφάσισε να προχωρήσει την αναθεώρηση του γενικού πολεοδοµικού, στηριζόταν κυρίως σε τρία ζητήµατα.
Πρώτα απ' όλα σε µια εκτίµηση των πραγµατικών θεσµικών αρµοδιοτήτων της Αυτοδιοίκησης που ακόµα και στην ευκταία περίπτωση µιας θετικής για την πόλη και τους κατοίκους προσέγγισης της αναθεώρησης του γενικού πολεοδοµικού, δεν υπάρχει, και ειπώθηκε εδώ από κάποιον από τους εισηγητές µε σαφή τρόπο, καµία διασφάλιση για την τελική έκβαση αυτής της αναθεώρησης, αφού ο τελικός κριτής, διαµορφωτής και αποφασιστικός παράγων θα είναι το ΥΠΕΧΩΔΕ.
Ποιον λόγο είχαν τότε οι παρατάξεις Διοίκησης και αντιπολίτευσης να προχωρήσουν σε µια τέτοια γενικευµένη αναθεώρηση από τη στιγµή που δεν υπήρχε και δεν υπάρχει καµία διασφάλιση για την κατάληξη αυτής της διαδικασίας;
Πιστεύουµε ότι ήταν µεγάλο λάθος και τραγικό ολίσθηµα, τουλάχιστον για όσους µιλάνε στο όνοµα και υπερασπίζονται µια άλλη µορφή πόλης. Πολύ περισσότερο που βρισκόµαστε σε µια περίοδο όπου οι πιέσεις πάνω στη γη και η εκµετάλλευση των αξιών της εντείνεται ακόµα περισσότερο.
Ενας δεύτερος λόγος που ήµασταν πολύ επιφυλακτικοί απέναντι στην αναθεώρηση ήταν η περίφηµη σύνδεση µε τη διαδικασία ένταξης στο σχέδιο πόλης της περιοχής πέριξ του νεκροταφείου για τον εξής λόγο: Είχαµε και έχουµε την εκτίµηση ότι η ένταξη στο σχέδιο πόλης αυτής της περιοχής θα µπορούσε ν' ακολουθήσει µια άλλη διαδικασία που θα διασφάλιζε και την ίδια την ένταξη αυτής της περιοχής και να µη συνδεθεί µε µια γενική αναθεώρηση του πολεοδοµικού, δηλαδή µια σηµειακή τροποποίηση η οποία θα διασφάλιζε και τους κατοίκους αυτής της γειτονιάς από ενδεχόµενες εµπλοκές που µπορεί να προκύψουν από τη συνολική αναθεώρηση του γενικού πολεοδοµικού.
Ο τρίτος λόγος είναι ότι δεν βλέπαµε και δεν βλέπουµε ακόµα µέχρι σήµερα µια συνολική αντίληψη απο την μεριά της διοίκησης του δήμου, µια συνολική τεκµηριωµένη αντίληψη για την κατεύθυνση που πρέπει να έχει η αναθεώρηση του γενικού πολεοδοµικού.
Να κάνω και δύο γενικότερεςπαρατηρήσεις για τα γενικά πολεοδοµικά σχέδια. Ισως έχει µικρή σηµασία τί γενικά πολεοδοµικά φτιάχνουν οι Αυτοδιοικήσεις και εγκρίνει το ΥΠΕΧΩΔΕ, από τη στιγµή που δεν υπάρχει καµία διαδικασία και δεν υπάρχει ούτε στον Δήµο µας και δεν φαίνεται να υπάρχει ούτε πολιτική βούληση να φτιαχτεί, καµία διαδικασία ελέγχου της τήρησης αυτών των γενικών πολεοδοµικών. Δηλαδή δεν υπάρχει µια υπηρεσία καταγραφής των χρήσεων, του τρόπου µε τον οποίον αναπτύσσεται η πόλη και δεν υπάρχει, πολύ περισσότερο, πολιτική βούληση για σφράγιση αυτών των παρανόµων χρήσεων που ερχόµαστε πάντα εκ των υστέρων και νοµιµοποιούµε. Θυµάµαι ότι αυτή η επιχειρηµατολογία δηλαδή η νοµιµοποίηση της υφιστάµενης κατάστασης ήταν η βασική επιχειρηµατολογία και της αναθεώρησης του 1993 και της προσπάθειας για αναθεώρηση του 1998, την περίφηµη µελέτη Διαµαντόπουλου, που τότε από κοινού όλες οι παρατάξεις της αντιπολίτευσης αλλά και µέρος της τότε Διοίκησης κατάφερε να σταµατήσει στην πρώτη φάση, δηλαδή την ιδέα της πολυκεντρικής πόλης κ.λπ.
Μία δεύτερη παρατήρηση είναι ότι υπάρχει µια χαώδης κατάσταση η οποία περιγράφεται στο κείµενο και περιγράφηκε και εδώ, το γεγονός δηλαδή αυτής της πολυνοµίας, η οποία όµως δεν είναι ουδέτερη και δεν είναι αποτέλεσµα γενικώς της γραφειοκρατίας, αλλά είναι αποτέλεσµα της πολιτικής επιλογής των Διοικήσεων, της Νοµαρχίας και της Περιφέρειας, να παρεµβαίνουν στον χώρο της Αυτοδιοίκησης καθορίζοντας µε τρόπο αυθαίρετο τις χρήσεις παρά τις αντί θετες πολλές φορές δικαστικές αποφάσει ς.
Υπενθυµίζω τις αποφάσεις του Νοµάρχη που περιγράφονται και στο κείµενο, πολλές τέτοιες, δεν θα πω πολλές, κυρίως την απόφαση του Νοµάρχη που νοµιµοποιούσε και επέκτεινε τις χρήσεις σε όλα τα οικοδοµικά τετράγωνα και επίσης την απόφαση του Νοµάρχη που έγινε και νόµος αργότερα µε άλλου τύπου παρέµβαση, για την Εθνικής Αντιστάσεως που άλλαξε όλες τις χρήσεις κ.λπ.
Επίσης να πω παρεµπιπτόντως γι' αυτό ότι το θέµα της VODAFON δεν είναι θέµα παρανοµίας αλλα είναι θέµα- πολιτικής βούλησης και συναίνεσης της τότε Διοίκησης και της αντιπολίτευσης, η οποία σε υψηλότατο επίπεδο και σε συνεννόηση µε την Κυβέρνηση τότε, και µε την Ρώσικη Κυβέρνηση, προχώρησαν σε αυτή την κατάσταση µε την VODAFON.
Επίσης θέλω να πω το εξής, ότι παρ' όλες τ!ς επιφυλάξεις κο! τις αντιρρήσεις που είχαµε για την αναθεώρηση του γενικού πολεοδοµικού, δεν µπορούµε παρά να µην κρίνουµε ότι είναι θετική η καταγραφή της κατάστασης, που δίνει τη δυνατότητα να τεκµηριωθούν από καλύτερες θέσεις διαφορετικές ίσως προσεγγίσεις για την µορφή της πόλης που επιθυµεί ο καθένας.
Δεν θα αποφύγουµε λοιπόν την προσέγγιση του θέµατος και την κατάθεση συγκεκριµένων απόψεων και προτάσεων που κινούνται στη δική µας λογική.
Οσον αφορά την εκτίµηση της παρούσας κατάστασης νοµίζω ότι το σύνολο της εικόνας που δίνει η ανάλυση της κατάστασης εάν έχουµε µάτια να διαβάσουµε και αυτιά ν' ακούσουµε µπορεί να οδηγήσει σε ένα και µόνο ένα συµπέρασµα, ότι το Χαλάνδρι δεν µπορεί ν' αναπτυχθεί άλλο.
Μπαίνω συγκεκριµένα. Οσον αφορά την καταγραφή του κοινωνικού εξοπλισµού, πάω στην παιδεία. Βρεφονηπιακοί σταθµοί. 5, 82 στρέµµατα υπάρχουν, χρειαζόµαστε 12,05. Γυµνάσια - Λύκεια 45, 53 υπάρχουν, χρειαζόµαστε 74, 57. Νηπιαγωγεία - Δηµοτικά 67, 24 στρέµµατα υπάρχουν χρειαζόµαστε 119, 02. Νηπιαγωγεία έχουµε 68, 48, χρειαζόµαστε 82, 86, και ούτω καθ' εξής.
Πολιτιστικές εγκαταστάσεις. Εχουµε 4, 65. θα έχει ενδιαφέρον να δούµε τι ακριβώς εννοούµε πολιτιστικές εγκαταστάσεις και ποιες ακριβώς είναι, διότι φαντάζοµαι ότι το 4,65 είναι όλο το θέατρο, όχι φαντάζοµαι, βλέπω ότι είναι όλο το θέατρο της ρεµατιάς και γρονθοκοπείται µε την εικόνα της έλλειψης ενός κλειστού χώρου για όλο το Χαλάνδρι, που αποτελεί ντροπή για την πόλη. Χρειαζόµαστε 7, 53 στρέμματα.
Αθλητικοί χώροι. Εχουµε 52 στρέµµατα ενώ χρειαζόµαστε 414. Πράσινο. Και εδώ υπάρχει το µεγάλο πρόβληµα. Εχουµε για τους ελεύθερους χώρους ανά πολεοδοµική ενότητα 70,74 ενώ χρειαζόµαστε 188 και ελεύθεροι χώροι πόλης, διότι επιµερίζεται το πράσινο ανάλογα µε την πολεοδοµική ενότητα και συνολικά για την πόλη, έχουµε 156 κ α: χρειαζόµαστε 314, αλλά στα 156, όπως σωστά ειπώθηκε προηγουµένως, συνυπολογίζουµε τη ρεµατιά και το πάρκο της Αττικής Οδού, που είναι ενα µεγάλο ερώτηµα αν µπορούµε να τα συνυπολογίσουµε.
Επίσης τίθεται ένα µεγάλο ζητηµα σε σχεση µε τα στοιχεία.
Δηλαδή τα σταθερότυπα βάσει των οποίων βγαίνουν αυτά τα νουµερα, τα οποία ούτως η άλλως είναι ελλειµµατικά, αναφέρονται στον πληθυσµό του 2001 - βεβαίως κάπου έπρεπε ν' αναφέρονται διότι έτσι γίνονται οι µελέτες - ωστόσο πρέπει να λάβουµε υπόψη ότι έχουµε ήδη 2008.
Επίσης αναφερονται στους κατοίκους τους Χαλανδρίου και όχι στους επισκέπτες, οι οποίοι επίσης επιβαρύνουν την πόλη και ίσως θα έπρεπε, το λέει και ο µελετητής κάπου, ότι θα έπρεπε να λαµβάνονται υπόψη στον καθορισµό των χώρων.
Επίσης για το θέµα του πρασίνου ειδικά, υπάρχει ενα µεγάλο ερώτηµα. Ποια είναι ακριβώς η αναλογία πρασίνου µε την οποία θα είµαστε ικανοποιηµένοι; Τα 2, 55 τ.µ. ανά κάτοικο, τα οποία έχει η Αθήνα σήµερα, θα ήταν µια επιθυµητή κατάσταση για το Χαλάνδρι; Διότι εκεί περίπου φθάνουµε. Τα 226 στρέµµατα, αν τα αθροίζω σωστά, που έχει σήµερα το Χαλάνδρι, είναι περίπου εκεί, στην κατάσταση της Αθήνας. Ποια θα ήταν µια επιθυµητή κατάσταση; Δεν µιλάω βέβαια για µια κατάσταση τύπου Rotterndam ή τύπου Χάγης ή ακόµα Βαρσοβίας και Ανατολικού Βερολίνου, µε ποσοστά από 14 µέχρι 23 τ.µ. ανά κάτοικο. Αλλά για µια επιθυµητή κατάσταση µε βάση ορισµένες κατευθύνσεις που γίνονται γενικώς παραδεκτές σήµερα, περίπου τα 10 τ.µ. ανά κάτοικο, που για 85.000 κατοίκους µας βγάζει 850 στρέµµατα, έναντι των 220 περίπου, νοµίζω ότι οι συγκρίσεις είναι οδυνηρές.
Νοµίζω λοιπόν ότι όλη η κατάσταση για τον κοινωνικό εξοπλισµό, πέρα από τα καθήκοντα που βάζει για τους ρυθµούς απόκτησης ελεύθερων χώρων και κάλυψης αυτού του εξοπλισµού που ορίζουν τα σταθερότυπα, τα οποία απ' ό , τι γνωρίζω είναι λίγο-πολύ δεσµευτικά, υπάρχει ήδη µεγάλη απόσταση σε σχέση µε την επιθυµητή κατάσταση. Στηρίζει όµως την άποψη ότι µε αυτόν τον κοινωνικό εξοπλισµό και µε τη σηµερινή µο ρ φή που υπάρχει στην πόλη δεν µπορούµε να πάµε σε περαιτέρω ανάπτυξη.
Ερχοµαι: στα ζητήµατα που θίγονται σε σχέση µε τις χρήσεις γης, τους υπερτοπικους άξονες Κ.λπ. Εάν θέλουµε να κάνουµε µια ανάγνωση των προβληµάτων της πόλης, νοµίζω ότι τρεις είναι οι βασικοί καθοριστικοί παράγοντες που έχουν επηρεάσει αυτή τη µορφή της πόλης που ζούµε σήµερα. Δηλαδή είναι η θέση της πόλης στην πύλη των Μεσογείων, της καινούργιας δηλαδή Αθήνας που κτίζεται µε εγκληµατική ευθύνη των κυβερνώντων, στην Αττική, στον τρόπο της υλοποίησης των µεγάλων έργων, που βεβαίως κάπως έπρεπε να φθάνουµε στο αεροδρόµιο, όπως ειπώθηκε προηγουµένως, αλλά ο τρόπος µε τον οποίον γίνονται αυτά όλα τα µεγάλα έργα, οι επιπτώσεις κυρίως που έχουν λόγω της έλλειψης πρόνοιας για τις επιπτώσεις που θα έχουν στην περιοχή δηµιουργεί επί πλέον προβλήµατα, και τρίτον, η ίδια η δυναµική της ανάπτυξης του εµπορικού κέντρου του Χαλανδρίου σε συνδυασµό µε τις τάσεις µετακίνησης του πληθυσµού απο άλλες περιοχές προς το Χαλάνδρι.
Χωρίς µια συνολική αποτίµηση και των τριών αυτών παραγόντων και µέτρα πολεοδοµικού ή και συγκοινωνιακού χαρακτήρα απέναντι σ' αυτά, νοµίζω ότι λίγα πράγµατα µπορούµε να καταφέρουµε.
Απ' αυτή την άποψη νοµίζω ότι το ζήτηµα των χρήσεων, του οδικού δικτύου και του κυκλοφοριακού είναι τρία διαφορετικά επίπεδα στα οποία πρέπει ν' αναφερθούµε.
Οσον αφορά τον χαρακτηρισµό του οδικού δικτύου, έκανα µία ερώτηση, δεν πήρα απάντηση. Θα κάνουµε κι' εµε «; ένα καλύτερο ψάξιµο, ωστόσο έχουµε σοβαρές επιφυλάξεις για το κατά πόσον ο χαρακτηρισµός σε βασικό και σε κυριο οδικό δίκτυο πολλών αξόνων του Χαλανδρίου, κατά την τροποποιηση του πολεοδοµικού του 1993, είναι σωστός ή δηµιουργεί, κατά την άποψή µας, καινούργια προβλήµατα.
Δηλαδή δεν καταλαβαίνω, παραδείγµατος χάριν, γιατί η Διονύσου, η Ακακιών, η Βάρναλη ή διάφοροι τέτοιου επιπέδου δρόµοι, η Περικλέους, η Σοφοκλή Βενιζέλου κ.λπ., µπορεί να χαρακτηρίζονται ως κύριο δίκτυο µε όλες τις επιπτώσεις που αυτό έχει στον καθορισµό των χρήσεων που αναπτύσσονται εκεί.
Αρα νοµίζω ότι όσον αφορα τον χαρακτηρισµό του βασικού οδικού δικτύου της πόλης πρέπει να πάµε σε µείωση γενικά των χαρακτηρισµών αυτών και όσο γίνεται να επιµείνουµε να είναι η Μεσογείων, η Αττική Οδός, η Κηφισίας, και τέλος. Πολύ περισσότερο που η αλλαγή της µορφής της πόλης λόγω της Παπανικολή και της χρήσης που απέκτησε έχει παύσει να έχει λόγο ύπαρξης, σύµφωνα µε τα λεγόµενα των ίδιων που την επιβάλανε, από τη στιγµή της λειτουργίας της Αττικής Οδού. Το ένα αφορά αυτό.
Το δεύτερο αφορά τις µεταφορές. Δεν µπορώ να διανοηθώ ότι µπορεί να περάσει γραµµή Μετρό - υπενθυµίζω ότι στο γενικό πολεοδοµικό το παλιό υπηρχαν δύο γραµµές Μετρό µέσα, προβλεπόντουσαν. Η µία περίπου στη χάραξη αυτή που έγινε και άλλη µία που είχε σύνδεση µε το τραίνο. Δεν µπορώ να διανοηθώ ότι θα περάσει γραµµή του Μετρό στην Κηφισίας και δεν θα κάνει µια παρακαµψη 300 µέτρων να πάει στο κέντρο του Χαλανδρίου στην πλατεία.
Επίσης δεν µπορώ να σκεφθώ ότι µπορεί να γίνει αυτό χωρίς να παρθούν σοβαρά µέτρα που να αφορούν και να συνδυαστούν µε την ανάπλαση της πλατείας, που υπαινίχθηκε ο µελετητής προηγουµένως, και ότι όλο αυτό µπορεί να γίνει χωρίς µια συνολική πολιτική προστασίας της κατοικίας από την αναπόφευκτη, σύµφωνα µε τους νόµους της αγοράς, έλευση δραστηριοτήτων υπερτοπικού χαρακτήρα γύρω από τους σταθµούς του Μετρό.
Μια τέτοια προσέγγιση δεν µπορεί να συµβαδίζει µε την εκτίµηση που περιγράφεται στα συµπεράσµατα, στις προοπτικές, και περιγράφεται έτσι. Μπορεί σε χαρτη να µην υπάρχει, κύριε Καρανίκα, σε χάρτη βεβαίως δεν υπάρχει, αλλά εδώ περιγράφεται σαφώς και κατηγορηµατικώς ότι είναι στόχος µας η προσέλκυση υπερτοπικών χρήσεων που συµβάλλουν στην αναβάθµιση του Δήµου, και στη σελίδα 149, ότι µετά τον πρώτο επί του άξονα οικοδοµικού τετραγώνου είναι δυνατόν µε περιοριστικούς όρους να αποκλείεται κάθε διείσδυση. Δηλαδή στο πρώτο οικοδοµικό τετράγωνο το θεωρούµε δεδοµένο ότι θα έχουν διείσδυση.
Αλλά και για µετά το πρώτο οικοδοµικό τετράγωνο, εκτός από επιλεγµένες περιοχές, όπου η συγκέντρωση των µαζικών µέσων µεταφοράς ή άλλες συνθήκες τοπικά, θα πρέπει να δηµιουργήσουν συγκεντρώσεις µικτών χρήσεων, και τις ορίζει, Παλαιολόγου, Παπανικολή, στη λε ω φ ό ρ ο Κηφισίας, Ριζαρείου, Βασιλέως Γεωργίου κ.λπ. και λέει και άλλες µικροπεριοχές σταθµών Μετρό ανάλογα µε τις τοπικές συνθήκες κάθε περιοχής, δηλαδή µπορούµε να βάλουµε ο, τιδήποτε µεσα.
Αν λοιπόν παµε µε τη λογική αυτή, στην πραγµατικότητα είναι δυνατόν να µην υπάρξει καµία περιοχή του Χαλανδρίου, διότι τρεις σταθµοί Μετρό από τη µία µεριά, και άλλοι τρεις από την άλλη, και τις µικροπεριοχές τις ορίζουµε. µε έναν κύκλο που όσο θέλουµε τον ανοίγουµε, συν οι οδικοί άξονες του βασικού οδικού δικτύου µε τα πρώτά οικοδοµικά τετράγωνα, αλλά που θα επιτρέπεται η διείσδυση και στους σταθµούς Μετρό ή σε άλλες περιοχές πιο µέσα, τελειώσαµε, δηλαδή πάµε για γενική κατοικία παντού.
Εγώ αυτό καταλαβαίνω, ότι υπάρχει µέσα ως αντίληψη και θα έπρεπε να υπάρχει και η δηλωµένη πρόθεση της Διοίκησης για να µπορούµε να κάνουµε κι' εµείς τις εκτιµήσεις µας.
Ηδη έχω περάσει στο θέµα των χρήσεων γης που είναι ίσως, ειπώθηκε κιόλας, το πιό σηµαντικό και το πιο καθοριστικό ζήτηµα. Είναι άλλο πράγµα αυτό που γίνεται στο κέντρο της πόλης και πρέπει να τοποθετηθούµε µε ένα συγκεκριµένο τρόπο και είναι άλλο πράγµα ουτο που γίνεται στις νέες περιοχές.
Ξεκινάω από το δεύτερο και θα έρθω στο πρώτο. Για τις νέες περιοχές. Αυτό που πρέπει να αποφύγουµε πάση θυσία είναι η δηµιουργία του άξονα της ελευθέρας λεωφόρου Πεντέλης - Πλακεντίας ως εκτροπή της Μεσογείων προς την Δουκίσσης Πλακεντίας και µε τα γεωµετρικά χαρακτηριστικά αυτά τα οποία έχετε αποφασίσει. Πρέπει να αποφύγουµε και να αποκλείσουµε πάση θυσία να γίνει σαν τον Παράδεισο που ειναι στο Μαρούσι σήµερα. Δηλαδή πρεπει να αποφύγουµε τη γενική κατοικία, χωρίς εξαιρέσεις, πάνω στο πρόσωπο του δρόµου, µε την επέκταση του τί θα γίνει από πίσω.
Αυτό σηµαίνει πρακτικά ότι πρέπει να ληφθεί µια σειρά µετρων, διότι µιλάµε για µια περιοχή µε τρεις σταθµούς Μετρό, µιλάµε για µια περιοχή που θα υπάρχει στην αρχή τουλάχιστον µέχρι να κορεστεί ο οδικός άξονας µέσα στα επόµενα 5 χρόνια, ας πούµε, θα κορεστεί, θα έχει εύκολη πρόσβαση όσον αφορά το αυτοκίνητο, θα κορεστεί βέβαια και θα έχει γρήγορη λήξη αυτό, αλλά θα πάρει 5 χρόνια, αρα θα υπάρχει µια τροµακτική πίεση για τέτοιου τύπου κατασκευές εκεί.
Αυτό δεν αντιµετωπίζεται µε την ευχή να γίνουµε πόλος έλξης υπερτοπικών δραστηριοτήτων. Εάν µέχρι σήµερα οι υπερτοπικές δραστηριότητες είχαν κυρίως επιχειρηµατικό χαρακτήρα, εάν πάµε σε υπερτοπικές δραστηριότητες που έχουν διοικητικό χαρακτήρα, τότε η πίεση θα αυξηθεί περισσότερο. Διότι τί άλλο από υπερτοπική δραστηριότητα διοικητικού χαρακτήρα είναι η έλευση του Υπουργείου Οικονοµικών, που δηµιουργεί και προηγούµενο;
Αν δηλαδή µε τις επιχειρήσεις είχαµε 30% σε µία δεκαετία αύξηση των χρήσεων καταστηµάτων και γραφείων, που είναι ακόµα περισσότερο διότ έχουν µεσολαβήσει και άλλα 8 χρόνια από τότε που έχουµε πάρει τα στοιχεία, φανταστείτε τί έχει να γίνει σ' αυτή την περιοχή.
Αρα εκεί πρέπει να πάµε σε συγκεκριµένα µέτρα, γενική κατοικία, διότι βεβαίως δεν µπορούµε να βάλουµε αµιγή κατοικία πάνω
σ' ένα δρόµο 32 µέτρων, αλλά µπορούµε να βάλουµε γενική κατοικία
µε συγκεκριµένες εξαιρέσεις που να επιβάλλουν µικρή χρήση, που να επιβάλλουν όριο στα καταστήµατα, το πολύ µέχρι 70 Τ.µ., έτσι ώστε να αποφυγουµε τις µεγάλες χρήσεις, να βάλουµε όριο στο ζήτηµα των συνενώσεων οικοπέδων, που το βάθος της γενικής κατοικίας να είναι µόνο στο άρτιο οικόπεδο, να µη µπορούµε να πάµε πίσω και διάφορου τέτοιου τύπου χαρακτήρα, έτσι ώστε ν' αποφύγουµε µια γραµµική εµπορική ανάπτυξη, ή αν την έχουµε, να έχουµε µικρές επιχειρήσεις και όχι µεγαθήρια που θα επιβαρύνουν πολύ περισσότερο την περιοχή.
Πάση θυσία να γίνει προστασία της πίσω γειτονιάς και βεβαίως εδώ όσον αφορα τις προθέσεις και τους λεονταρισµούς που ακούστηκαν περί µειώσεως του συντελεστή δ ό µησητ; , οι προθέσεις δοκιµάστηκαν. Εκεί ορίσατε, εσείς φέρατε σχέδιο για την ένταξη της η ε ρ ιο χητ; στο σχέδιο και λέτε Ο, 8 συντελεστής, 13 µέτρα ύψος. Γενική κατοικία µπροστά, αµιγής κατοικία πίσω. Δοκιµάστηκε. Είχατε τη δυνατότητα να ορίσετε άλλον συντελεστή δόµησης, είχατε τη δυνατότητα να ορίσετε µικρότερο ύψος, όχι 13 µέτρα. Είχατε τη δυνατότητα να το κάνετε αυτό. Και πήγατε σε µια χρήση η οποία, σε όρους δόµησης τέτοιους, που θα γίνει χαµός. Διότι όταν µιλάµε για 4 ορόφους και για πυλωτές και µιλάµε για γενική κατοικία στο βασικό οδικό δίκτυο που θα πάει και από πίσω, θα γίνει της µουρλής.
Πάµε παρακάτω. Για το κέντρο της πόλης. Επίσης να πω για το θέµα των εντάξεων αυτών ότι είναι η τελευταία ευκαιρία όσον αφορά το Χαλάνδρι ν' αποκτήσει ενιαίους µεγάλους αδόµητους χώρους πρασίνου για να καλύψει τα ελλείµµατα που αναφέρθηκαν προηγουµένως.
Και σ' αυτό είχατε την ευκαιρία. Διότι προχωράει η ένταξη στο σχέδιο. Ποιοι είναι λοιπόν οι καινούργιοι χώροι οι ενιαίοι, οι µεγάλοι, που παίρνουν υπόψη τις προτάσεις του µελετητή έτσι ώστε να εξασφαλίζεται µια καλή διαβίωση; Δεν υπάρχουν.
Πάω στο κέντρο της πόλης. Ο κύριος κίνδυνος, νοµίζω, για το θέµα των χρήσεων του κέντρου είναι πρώτον η επέκτασή του προς τη µεριά της Κέννεντυ και προς τη µεριά των σταθµών του Μετρό. Αυτό πρέπει κάπου να σταµατήσει, πρέπει ν' αποφευχθεί και πρέπει να οριστουν και κάποια αντικίνητρα σ' αυτά.
Δηλαδή δεν φαντάζοµαι, δεν µπορω να φανταστώ ότι το πολεοδοµικό κέντρο που ορίζεται µε το γενικό πολεοδοµικό του 1989 θα φέρουµε µια ρύθµιση η οποία θα το επεκτείνει. Οταν αυτά είναι τα προβλήµατα και τα γνωρίζουµε όλοι, του εµπορικού κόσµου της πόλης, που ασφυκτιά σήµερα και λόγω της οικονοµικής κατάστασης και λόγω των µεγάλων χρήσεων που αναπτύσσονται περιµετρικά της πόλης και φιλοδοξούν να έρθουν και στο εσωτερικό της, αλλά µε αυτή την κατάσταση τί θα πάµε εµείς να πούµε; Οτι το πολεοδοµικό κέντρο το µεγαλώνουµε και το πάµε προς την Κέννεντυ και το θεσµοθετούµε κιόλας; Νοµίζω ότι είναι µακριά από µας κάθε τέτοια σκέψη.
Το δεύτερο ζήτηµα είναι ότι πρέπει να αποφύγουµε επίσης πάση θυσία την ανάπτυξη µονολειτουργικών ζωνών, εµπορίου το πρωί, ψυχαγωγίας το βράδυ, µε εξοβελισµό των περιοχών κατοικίας από το κέντρο. Δηλαδή πρέπει να εξασφαλίσουµε τη µικτή χρήση, όπου θα υπάρχει και εµπόριο, και ψυχαγωγία, και κατοικία.
Για να εξασφαλιστούν αυτά χρειάζονται ορισµένα συγκεκριµένα µέτρα τα οποία πάντως δεν είναι να δίνουµε αφειδώς άδειες καταστηµάτων, κατεφέριες Κ.λπ., τραπεζάκια έξω, µη τήρηση των αποφάσεων του Συµβουλίου Επικρατείας για το ξήλωµα όλων αυτών των εγκαταστάσεων κ .λπ. Κ.λπ.
Υπάρχουν επίσης κάποια συγκεκριµένα µέτρα που µπορούν να αποτρέψουν αυτά τα κτίρια και γραφεία. Δηλαδή γιατί δεν µπορούµε να πάµε σε απαγόρευση της συνένωσης των µεγάλων οικοπέδων; ω σε απαγόρευση έκδοσης αδειών µε µια τέτοια λογική περιορισµόυ των κτιρίων που προορίζονται για καταστήµατα και γραφεία; Γιατί δεν µπορούµε να ορίσουµε αυξηµένους συντελεστές για parking και για θέσεις στάθµευσης σε αυτού του είδους τα κτίρια; ω ακόµα-ακόµα γιατί δεν µπορούµε να επιβάλουμε αυξηµένες απαιτήσεις κοινόχρηστων υποδοµών για διάφορες επιβλαβείς χρήσεις όπως είναι τα Super Market, τα διαγνωστικά κέντρα, τα πολυκαταστήµατα; Και γιατί δεν μπορούµε να ορισουµε διαδικασίες ελέγχου των χρήσεων, που αναφέρθηκα προηγουµένως, µε ειδική υπηρεσία εντός της τ ε χνικη«; υπηρεσίας για καταγραφή και σφράγιση των παρανόµων χρήσεων;
Βεβαίως όλα αυτά πρέπει να προβλεφθούν, ότι οποιαδήποτε µείωση του συντελεστή δόµησης ή κάλυψης των µεγάλων οικοπέδων πρέπει να προβλέπει να υπάρχουν µεγάλες σαφείς εξαιρέσεις για τις µικρές ιδιοκτησίες και για οσες ιδιοκτησίες πρόκειται να ανοικοδοµηθούν για χρήση κατοικίας.
Διαφορετικά, αν πάµε σε µια λογική γενικής ενθάρρυνσης µιας ανάπτυξης του κέντρου, θα βρεθούµε στη δυσάρεστη κατάσταση όπου το 60% των µονοκατοικιών και το 20% των διπλοκατοικιών και ιδιαίτερα το κοµµάτι αυτό των κατοικιών που έχουν κτιστεί τη δεκαετία του 1970 και παλιώνουν, διότι αυτές που ήταν µέχρι το 1961 απ' ό , τι είδα και το ξέρουµε και εµπειρικά, έχουν µειωθεί πάρα πολύ, αλλά θ' αρχίσει τώρα η επόµενη γενιά. θα ανοικοδοµηθούν και µάλιστα µε επιβλαβείς ...
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Κύριε Ρούσσο, µιλάτε περισσότερο από µισή ώρα. Αν έχετε την καλοσύνη, ολοκληρώστε. Περισσότερο από µισή ώρα µιλάτε.
ΡΟΥΣΣΟΣ: Το κλείνω εδώ τότε κύριε Πρόεδρε.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Οχι, αν µπορείτε αυτά που έχετε να πείτε να τα συντοµεύσετε.
ΡΟΥΣΣΟΣ: Εχουµε τη δυνατότητα να τα ξαναπούµε, πιστεύω.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Σαφώς, αλλά αν είναι κάτι που µπορείτε να το ολοκληρώσετε µε πιο σύντοµη αναφορά, κάντε το.
ΡΟΥΣΣΟΣ: Νοµίζω ότι πρέπει να επικεντρώσουµε όσον αφορά το γενικό πολεοδοµικό, συµπερασµατικά το λέω, σε τρία πράγµατα. Καµία ανάπτυξη, µέχρι εδώ τελειώσαµε, αλλαγή του χαρακτηρισµού της πόλης, δεν µπορεί η πόλη να είναι υπερτοπικό κέντρο ούτε πρώτης ούτε δεύτερης κατηγορίας έτσι όπως ορίζεται, ούτε σαν το Μαρούσι δηλαδή που το Μαρούσι µαζί µε τον Πειραιά ορίζεται, αν το διάβασα καλά σε αυτή την περίφηµη µελέτη του Πολυτεχνείου, ούτε Χαλάνδρι, Περιστέρι, Καλλιθέα, Γλυφάδα, ως υπερτοπική πόλη για όλο το λεκανοπέδιο. Πρέπει να το αλλάξουµε αυτό για το Χαλάνδρι. Δεν ξέρουµε τί θα κάνουν οι άλλοι, αλλά για το Χαλάνδρι πρέπει ν' αλλάξει.
Αυτό σηµαίνει ότι θα αποθαρρύνουµε τις υπερτοπικές χρήσεις, είτε διοικητικών υπηρεσιών, είτε επιχειρηµατικών δραστηριοτήτων, σηµαίνει ότι θα φέρουµε το Μετρό και θα ενισχύσουµε τα µέσα µαζικής µεταφοράς µε παράλληλα µέτρα προστασίας της κατοικίας και όχι της έλευσης των επιχειρήσεων.
Αρα στρατηγική διαφωνία µ' αυτό που διατυπώνεται στην προκαταρκτική πρόταση. Να πάµε σε χρήσεις γης γενικής κατοικίας µε πολλές και σοβαρές εξαιρέσεις µόνο επί των οικοπέδων που έχουν πρόσοψη σε βασικό οδικό άξονα, σε περιορισµό του τί χαρακτηρίζουµε βασικό οδικό άξονα και αυτό ως αντίληψη και ως εξειδίκευση που µπορεί να γίνει περισσότερο, συνιστά µια ριζοσπαστική διαφορετική εναλλακτική πρόταση η οποία δεν είναι απλώς µια στείρα άρνηση αλλά είναι µια συγκεκριµένη πρόταση που εναπόκειται στην πολιτική βούληση κάθε Διοίκησης να την υλοποιήσει.
Οσον αφορά αυτά που ακούγονται ότι δεν γίνονται, ας πάµε να κοιτάξουµε απέναντι, που πάνω σε βασικό οδικό άξονα, στρατηγικής σηµασίας και πανεθνικής σηµασίας, όπως ορίζεται, δηλαδή την Κηφισίας, η Φιλοθέη τα κράτησε όλα όπως ήθελε. Οπως ήθελε τα κράτησε όλα. Εµένα το όραµά µου για την πόλη δεν είναι η Φιλοθέη, ωστόσο πάνω σε βασικό οδικό δίκτυο, στρατηγικής σηµασίας για την ανάπτυξη της Αθήνας, το κράτησε όπως ήθελε.
Αρα υπάρχει η δυνατότητα µε σαφή στρατηγική και εµείς να περιορίσουµε αυτού του τύπου τις χρήσεις για την πόλη.
