Στην τοπική εφημερίδα «Προφίλ» της πόλης υπάρχει μία στήλη «Ο Δημο-γέροντας θυμάται». Στο φύλλο του Οκτωβρίου, ο δημο-γέροντας θυμάται τους δημάρχους και τους δημοτικούς συμβούλους της δεκαετίας του 50. Πέρα από τα επώνυμα πολλών δημοτικών συμβούλων που είναι ίδια με τα επώνυμα νυν δημοτικών συμβούλων μας, (βλέπετε οικογε νειοκρατία δεν υπάρχει μόνο στη Βουλή), μας έκανε εντύπωση η «άχρωμη» μνήμη που διαθέτει ο δημογέροντας. Αναφέρεται στη «λαμπερή» προσωπικότητα όλων τους και στο θετικό έργο που άφησαν πίσω τους όσον αφορά την πόλη. Ίσως όμως τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι.
Και ίσως να χρειάστηκαν διαμαρτυρίες και κινητ οποιήσεις για να αντιμετωπισθούν τα «κακώς κείμενα» Δεν έχει νόημα βέβαια να ανοίξουμε συζήτηση για το έργο δημάρχων που διοίκησαν την πόλη πριν από σαράντα και πλέον χρόνια. Αλλά επειδή καλό είναι να θυμόμαστε, δημοσιεύουμε μια σειρά από στιγμιότυπα της πόλης, όπως αυτά καταγράφονται μέσα από εφημ ερίδες της εποχής. Εφημερίδες συντηρητικές και όχι της αριστεράς, μιας και η δεκαετία του 50 ήταν μια δύσκολη εποχή για την τελευταία.
.
Εμείς όταν βρήκαμε αυτά τα αποσπάσματα εκπλαγήκαμε για το πόσο επίκαιρα παραμένουν ακόμα.
Επί δημαρχίας Καρελλά λοιπόν, διαβάζουμε στο «Εμπρός» του 1952 για το εγκαταλελειμμένο προάστιο Χαλάνδρι.
Πραγματικά πολλές περιγραφές που αναφέρονται στα σκουπίδια, στο κυκλοφοριακό στη λεωφόρο Πεντέλης και στα νυκτερινά μαγαζιά που ενοχλούν τους κατοίκους τα βράδια, δύσκολα μπορεί να καταλάβει κανείς ότι γράφτηκαν πριν από 53 χρόνια.. Όσο για το «Καρέλλειον», το τέως μοναδικό ξενοδοχείο του Χαλανδρίου, καταστρέφεται αργά – αργά αφού καμία δημοτική αρχή δεν τολμά να το διεκδικήσει από την εκκλησία.
Σημειωτέον, η εφημερίδα χαρακτηρίζεται ως «Εθνική Εφημερίς».
Πάλι επί δημαρχίας Καρελλά, το 1952 διαβάζουμε για το ταλαίπωρο Γ υμνάσιο Χαλαν δρίου από την εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ στις 4/12/1952 και την «κεντρώα» ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της ίδιας χρονιάς. Το Γυμνάσιο συστεγάζεται με το Δημοτικό σχολείο της πόλης αλλά και με ταβέρνα. Και μπορεί οι κάτοικοι να προσφέρονται να εργαστούν δωρεάν(!!!), πλήν όμως δεν υπάρχει διαθέσιμο οικόπεδο.
Τα χρόνια πέρασαν, τα γυμνάσια και λύκεια της πόλης πολλαπλασιάστηκαν, αλλά για πολλά από αυτά οι συνθήκες στέγασης δεν μοιάζουν να είναι και πολύ διαφορετικές. Τελικά το 1956 φαίνεται ότι ανακαλύφθηκε μια φοβερή ιδέα για την εξεύρεση χρημάτων. Λαχεία. Ελπίζουμε ότι ο νυν δήμαρχος Γ. Ζαφειρόπουλος δεν θα αντιγράψει την ιδέα, αφού για κάθε αίτημα των κατοίκων η απάντησή του είναι «δεν υπάρχουν χρήματα» παρόλο που όλοι πληρώνουμε τσουχτερά δημοτικά τέλη.
Αφού όμως γίνεται λόγος για τη μνήμη και αναγκαστήκαμε να σταθούμε σε αποσπάσματα συντηρητικών εφημερίδων για το Χαλάνδρι θα ήταν κρίμα να μην αναφέρουμε μια ειδησούλα σε στυλ ευθυμογραφήματος που δημοσιεύτηκε στις 3/7/1948 στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Που παρά το «χαριτωμένο» της ύφος είναι γροθιά στο στομάχι για εμάς τους σύγχρονους. Αφορά "μία κυρία" που εκρατείτο στο αστυνομικό τμήμα Χαλανδρίου. Και σύμφωνα με τον αρθρογράφο - που αναφέρεται σε διάφορους λόγους αυτοκτονιών - αυτοκτόνησε για πολιτικούς λόγους.
Δεν γνωρίζουμε εάν μόνη της «ηυτοκτόνησε για να μην αναγκασθή να προβή σε αποκαλύψεις» ή κάποιοι από το αστυνομικό τμήμα Χαλανδρίου την «βοήθησαν». Άλλωστε αποτελεί συνήθη πρακτική των οργάνων της τάξεως ακόμη και σήμερα. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι ανώνυμα τράβηξε το δικό της δύσκολο δρόμο.
Δεν είναι όμως όλοι ανώνυμοι.
Έτσι, κάποιοι Χαλανδραίοι καταδικάζονται σε θάνατο με την κατηγορία ότι ανήκαν στην ΟΠΛΑ Χαλανδρίου. Μπορεί να έκαναν τις πράξεις για τις οποίες κατηγορήθηκαν, μπορεί και όχι. Άλλωστε η βιομηχανία ψεύτικων κατηγοριών που οδηγούσε στο απόσπασμα εκείνες τις εποχές είναι γνωστή. Όπως επίσης και η συνεργασία αστυνομικών ή ιδιωτών με τις γερμανικές αρχές κατοχής. Το σίγουρο είναι ότι πλήρωσαν τη συμμετοχή τους στην Εθνική Αντίσταση και κατά πάσα πιθανότητα στον εφεδρικό Ε.Λ.Α.Σ Χαλανδρίου (η είδηση δημοσιεύεται στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ στις 10/10/1947). Οι πολλαπλές καταδίκες σε θάνατο και τα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν μας κάνουν να πιστεύουμε ότι οι ποινές εκτελέσθηκαν.
Αντίθετα δεν είμαστε σίγουροι ότι εκτελέστηκε η ποινή για κάποιον άλλο Χαλανδραίο που συνεργάστηκε όπως φαίνεται με τα στρατεύματα κατοχής. Μάλιστα όπως μας πληροφορεί η ίδια εφημερίδα στις 10/5/1946 αποκαλούνταν «ο δράκος του Χαλανδρίου». Αν κρίνουμε από τους βαρύγδουπους τίτλους των μαρτύρων υπεράσπισης (δύο στρατηγοί) και βέβαια από τα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν δεν αποκλείεται ο Ισίδωρος Κουράσης να συνέχισε το εθνοσωτήριο έργο του υπό άλλους προϊσταμένους. 'Αλλωστε οι μάρτυρες δεν παρέλειψαν να τονίσουν ότι ήταν "πράκτωρ συμμαχικής οργανώσεως και ότι κατέδωσε τους Έλληνας δια να εξυπηρετήσει την συμμαχικήν υπόθεσιν"
Κώστας Ευθυμίου.
