Στάση στο Χαλάνδρι

Κάπου στην Κυψέλη, όπως μας πληροφορεί ο φωτογράφος, οι μαχητές του ΕΛΑΣ, νεαρά παιδιά όλοι τους, περιμένουν.

Έχουν να αντιμετωπίσουν μία ολόκληρη αυτοκρατορία και τους Έλληνες συνεργάτες της. Τους πάντα πρόθυμους συνεργάτες κάθε κατακτητή.

Έχουν περάσει από τότε εξηνταέξι ολόκληρα χρόνια και η γενιά που έδωσε εκείνη τη μάχη έχει σχεδόν φύγει από τη ζωή, παίρνοντας μαζί της μνήμες και συναισθήματα, όνειρα και απογοητεύσεις.

Στη θέση της, οι μελετητές της περιόδου, προσπαθούν να ερμηνεύσουν τα αίτια εκείνης της σύγκρουσης. Πολλαπλές αναλύσεις βλέπουν – και θα βλέπουν - το φως της δημοσιότητας. Για  τους στόχους και τα λάθη του ΚΚΕ, για τους σχεδιασμούς της τότε κυβέρνησης Παπανδρέου, για την πολιτική των Βρετανών στην Ελλάδα και της πρώην Σοβιετικής Ένωσης στα Βαλκάνια και τόσα άλλα.

Όμως, απέναντι σε όλα αυτά, δεν υπάρχει ίσως καλύτερη απάντηση από το ίδιο το σύνθημα που είναι πρόχειρα γραμμένο στον τοίχο του μικρού σπιτιού.

«Ελλάδα, ανεξάρτητη, χορτάτη»

Ένα σύνθημα απλό –ίσως και απλοϊκό- που συμπυκνώνει όμως με τον καλύτερο τρόπο, το αίτημα ενός λαού που δεν δίστασε τότε να υπερασπιστεί με το όπλο στο χέρι τις ελπίδες του.

Ένα αίτημα, που σιγά σιγά σήμερα γίνεται και πάλι επίκαιρο.