Menu

stasibanner

Μία απαραίτητη απάντηση στη "θλίψη" του κ.Αγγελή

Ο κ. Αγγελής είναι ένας σοβαρός και εγγράμματος άνθρωπος. Έτσι η θλίψη του για τα δύο καταστήματα που έκλεισαν στην κεντρική πλατεία δεν αποκλείεται να είναι αληθινή. Τα υπόλοιπα όμως σημεία του άρθρου του που δημοσιεύτηκε στον τοπικό ηλεκτρονικό τύπο μάλλον δεν χαρακτηρίζονται από ειλικρίνεια ή σοβαρότητα.
Εξηγούμαστε λοιπόν:
Πράγματι το Χαλάνδρι απαξιώνεται και υποβαθμίζεται. Όχι όμως τα τελευταία τρία χρόνια αλλά δεκαετίες ολόκληρες. Από τη δεκαετία του 80, όταν εργολάβοι αλλά και ντόπιοι Χαλανδραίοι ανακάλυψαν το Ελντοράντο της αντιπαροχής. Και από την ίδια δεκαετία, όταν το Χαλάνδρι επιλέχθηκε για να αποτελέσει το εμπορικό κέντρο όλης της ευρύτερης περιοχής που παράλληλα με το Χαλάνδρι αναπτύσσονταν ταχύτατα.
Για κάποιους εκείνες οι δεκαετίες ήταν όντως «χρυσές». Πρώην αμπέλια και μποστάνια έγιναν πολυκατοικίες, εκτοξεύτηκαν τα ενοίκια στο εμπορικό κέντρο, τεράστια ποσά άλλαξαν χέρια κάτω από το τραπέζι λόγω του λεγόμενου «αέρα». Τα παλιά παραδοσιακά καταστήματα της πόλης – όσα τουλάχιστον δεν ήταν ιδιόκτητα – δεν άντεξαν στον ανταγωνισμό και εξαφανίστηκαν για να αντικατασταθούν από καταστήματα «φίρμες».
Κάποιοι λοιπόν ζούσαν τη «χρυσή» τους εποχή, αλλά η πόλη πέθαινε. Διπλασίασε, τριπλασίασε, τετραπλασίασε τον πληθυσμό της, δεκάδες εταιρείες εγκαταστάθηκαν στις κεντρικές λεωφόρους που την περιβάλουν, αλλά η ίδια δεν πολλαπλασίασε τους ελεύθερους χώρους της, δεν μεγάλωσαν τα πεζοδρόμιά της, δεν διπλασιάστηκαν οι δρόμοι της που κλήθηκαν να υποδεχθούν πολλαπλάσια αυτοκίνητα, δεν αυξήθηκαν οι υποδομές της. Η αδόμητη γη χτίστηκε αλλά η αντιπλημμυρική προστασία της πόλης έμεινε στα χαρτιά. Συνοικίες της πόλης, που πληθυσμιακά ξεπερνούν πόλεις της επαρχίας, έμειναν χωρίς ούτε μία πλατεία. Πλατεία Χίου, πλατεία Φλύας, πλατεία Δούρου. Έμειναν μόνο τα ονόματα αφού χαρακτηριστικά σημεία της πόλης εξαφανίστηκαν στο όνομα του real estate και της στρεβλής ανάπτυξης που προωθούσαν με αγαστή συνεργασία η εκάστοτε κεντρική εξουσία με την τοπική δημοτική αρχή.
Άλλωστε οι προηγούμενες δημοτικές αρχές, για δεκαετίες, κοιμούνταν «τον ύπνο του δικαίου» (ή του αδίκου) εγκλωβισμένες στο στρεβλό όνειρο της ανάπτυξης και στην εξυπηρέτηση μικρών και μεγάλων συμφερόντων. Σε μία εποχή που το χρήμα «έρρεε» στις ιδιωτικές τσέπες, που τα διάφορα ευρωπαϊκά πακέτα διαδέχονταν το ένα το άλλο, αυτή η πόλη δεν απέκτησε τίποτα δικό της. Έμεινε χωρίς ιδιόκτητο δημαρχείο πληρώνοντας για δεκαετίες αδρά για τη στέγαση των υπηρεσιών, χωρίς χώρους πολιτισμού, χωρίς ιδιόκτητους χώρους υποδομών, με υποτυπώδεις χώρους αθλητισμού, με ελλιπείς χώρους εκπαίδευσης. Έμεινε χωρίς ανάσα.
Αλλά οι απερχόμενες και επερχόμενες διοικήσεις συνέχιζαν απτόητες το μη έργο τους. Ακόμα και χώροι που τυχαία επιβίωσαν για να θυμίζουν κάτι από τα παλιά μπήκαν στο στόχαστρό τους. Ας θυμηθούμε τα πιο πρόσφατα. Το διατηρητέο εργοστάσιο Δουζένη κατεδαφίστηκε με τη συμβολή της τότε διοίκησης. Η μετεγκατάσταση του υπουργείου Οικονομικών με τα χιλιάδες τετραγωνικά στα 30 στρέμματα του Νομισματοκοπείου έγινε ασμένως αποδεκτή από την ίδια διοίκηση Ζαφειρόπουλου. Μεγαλειώδη σχέδια για την «αναβάθμιση» της Ρεματιάς (πάντα με πολύ τσιμέντο) έκαναν την εμφάνισή τους διαχρονικά. Θλίψη, αλλά η θλίψη παρέμεινε στους κατοίκους της πόλης και δεν άγγιξε τα στελέχη των τότε διοικήσεων.
Ήρθε και η κρίση του 2010 με τη συμβολή των κομματικών φίλων των δημοτικών διοικήσεων. Χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη δουλειά τους. Εκατοντάδες εμπορικά μικροκαταστήματα έκλεισαν για άλλη μία φορά και αντικαταστάθηκαν από διασκεδαστήρια κάθε τύπου, όπως άλλωστε έγινε σε πολλά σημεία σε όλη την Ελλάδα. Μια χώρα που πεθαίνει διασκεδάζοντας. Ή καλύτερα, κάποιοι που μπορούν ακόμα να διασκεδάζουν, διασκεδάζουν σε μια χώρα που πεθαίνει. Αυτό όμως είχε και έχει κοντά ποδάρια. Γιατί η βραδινή διασκέδαση έχει τους δικούς της νόμους, είναι εφήμερη και μετακινείται ακολουθώντας τη μόδα και τα όσα προστάζουν τα μέσα της κοινωνικής δικτύωσης και το life style. Και αλλοίμονο στην πόλη που στηρίζεται σε αυτό για να επιζήσει.
Όσα περιγράψαμε δεν ήταν νομοτελειακό να συμβούν. Είναι το απτό αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης πολιτικής και οικονομικής αντίληψης που θεωρεί ότι την ανάπτυξη θα τη φέρει η ανεξέλεγκτη και χωρίς σχέδιο ανάπτυξη της «επιχειρηματικότητας» στην οποία οφείλουν να υποτάσσονται όλα τα υπόλοιπα. Το περιβάλλον, οι ζωές των εργαζομένων, η καθημερινότητα των απλών ανθρώπων.
Η Αντίσταση με τους Πολίτες του Χαλανδρίου πιστεύει ακριβώς το αντίθετο. Η βελτίωση της καθημερινότητας των απλών ανθρώπων, η προστασία του περιβάλλοντος, ο προσεκτικός σχεδιασμός πολεοδομικών ή άλλων παρεμβάσεων μπορεί σταδιακά να ανατρέψει τη σημερινή μορφή της πόλης αλλά και να δημιουργήσει τους όρους για την ανάπτυξη και επιχειρηματικών δράσεων. Στους συγκεκριμένους τομείς αλλά και σε άλλους, πάντα όμως με γνώμονα την προστασία της καθημερινότητας των απλών ανθρώπων και που περιβάλλοντος.
Τα όσα υλοποίησε η νέα διοίκηση του δήμου, σε τρία μόλις χρόνια, δεν έλυσαν μόνο προβλήματα δεκαετιών αλλά αποτελούν τμήματα ενός συνολικότερου σχεδιασμού σε αντίθεση με τις μέχρι τώρα αποσπασματικές παρεμβάσεις.
Η εφαρμογή του τοπικού σχεδίου διαχείρισης απορριμμάτων και η λειτουργία του νέου χώρου της υπηρεσίας Καθαριότητας δεν θα λύσει μόνο το πρόβλημα της καθαριότητας στην πόλη συμβάλλοντας και στην αύξηση των θέσεων εργασίας αλλά θα δώσει τέλος και στο οξυμένο πρόβλημα καθαριότητας στο εμπορικό κέντρο.
Όσον αφορά την απόκτηση των άλλων χώρων εντάσσονται σε έναν μακρόπνοο σχεδιασμό δημιουργίας ενός «δακτυλίου» διαφορετικών «πόλων δραστηριότητας» ήπιας χρήσης στα όρια της πόλης. (Πολιτιστικός χώρος στο Νόμπελ, αθλητικός χώρος στο Πέρκιζας σε συνδυασμό με πάρκο και δράσεις αθλητισμού στο Σκεπαστό της Αττικής οδού, πάρκο στο Νομισματοκοπείο, κτήμα Δουζένη σε σύνδεση με τον αθλητικό χώρο στο Μάρκος Παπαδάκης). Η σύνδεση των χώρων αυτών μεταξύ τους αλλά και με το εμπορικό κέντρο της πόλης και μάλιστα με εναλλακτικούς τρόπους πρόσβασης μπορεί να συμβάλλει στην αναβάθμιση του τελευταίου αλλά και να προσελκύσει εκτός από τους κατοίκους της πόλης και ένα διαφορετικό κοινό.
Προφανώς λοιπόν, στο άμεσο μέλλον, αξίζει να «μετρηθούμε για το πώς θέλουμε το Χαλάνδρι, σε μια συζήτηση απαλλαγμένη από ιδεοληψίες, σε μια συζήτηση ουσιαστική και δημιουργική» όπως προτείνει ο κύριος Αγγελής. Με μία διαφορά βέβαια. Το δικό τους Χαλάνδρι το ζήσαμε και το ζούμε.

Υγ: Ο κ Αγγελής σε μία προσπάθεια να μειώσει τη νέα δημοτική αρχή προσομοιάζει τη διοίκησή της με «Μπολιβαριανή Δημοκρατία». Ο Μπολιβάρ τιμάται σε όλη σχεδόν τη Λατινική Αμερική ως αγωνιστής για την ανεξαρτησία της από την Ισπανική κυριαρχία με τον ίδιο τρόπο που εμείς τιμούμε τους αγωνιστές του 1821. Έφερε δε το προσωνύμιο «ο ελευθερωτής». Φαίνεται ότι ακόμα και αυτός πιστεύει ότι η νέα διοίκηση του δήμου απελευθέρωσε το Χαλάνδρι από τη δική τους κυριαρχία.

Διαβάστε περισσότερα...

Ο Σουλτάνος Δήμαρχος και τα παραμύθια της Χαλιμάς

Σε παλαιότερη ανάρτησή μας (Πολιτική πενία … «σκάνδαλα» κατεργάζεται) είχαμε αναφερθεί στην προσπάθεια που έκανε τμήμα της αντιπολίτευσης, πολιτικές πρωτοβουλίες της δημοτικής αρχής να τις παρουσιάσει ως σκάνδαλα ακόμα και με την έναρξη της θητείας της. Έτσι δημοσιεύματα περί «ημετέρων», «εκλογικής πελατείας», «αδιαφάνειας» κλπ έκαναν τακτικά την εμφάνισή τους, κυρίως από το γνωστό μπλογκ επικεφαλής παράταξης της αντιπολίτευσης. Τότε είχαμε γράψει ότι αυτή η προσπάθεια έχει σαν στόχο να αποδείξει ότι «όλοι ίδιοι ήμαστε», στοχεύοντας κυρίως σε εκείνο το κοινό που ειδικά λόγω της κρίσης απορρίπτει συλλήβδην ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό.

Πέρασαν δυόμιση χρόνια από τότε και σιγά σιγά τα εν λόγω δημοσιεύματα περιορίστηκαν, εκτός από ελάχιστους που επιμένουν να κρίνουν «εξ ιδίων τα αλλότρια». Ο λόγος είναι απλός. Η αγορά (τοπική αλλά και γενικότερη) πλέον γνωρίζει ότι συναλλαγές οποιουδήποτε τύπου σε αυτό το δήμο δεν γίνονται, τα κάθε είδους ρουσφέτια προς άγρα εκλογικής πελατείας απλά εξαφανίστηκαν, ενώ και το προσωπικό του δήμου βιώνει στην καθημερινότητά του την προσπάθεια της διοίκησης να τηρηθεί με κάθε τρόπο η νομιμότητα σε κάθε τομέα εμπλοκής του. Πολύ δε περισσότερο ότι καταβάλλεται ιδιαίτερη προσπάθεια  ώστε να προστατευθούν το δημόσιο χρήμα, τα συμφέροντα του κοινωνικού συνόλου αλλά και η ισότιμη αντιμετώπιση όλων των δημοτών.

Ως νέο λοιπόν πεδίο αντιπαράθεσης με τη διοίκηση ανακαλύφθηκε το πεδίο του «αυταρχισμού». Πρόκειται για πεδίο σαφώς πιο περιορισμένων δυνατοτήτων από το πρώτο, αλλά οι εμπνευστές του πιστεύουν ότι μπορεί να δημιουργήσει συσπειρώσεις από τρείς διαφορετικές ομάδες. Από εκείνους που βιώνουν τον αυταρχισμό της κεντρικής εξουσίας και απορρίπτουν στο σύνολό του το πολιτικό προσωπικό. Από  δημοκρατικών φρονημάτων πολίτες που αντικειμενικά σε θέματα αυταρχισμού διαθέτουν αυξημένη ευαισθησία αλλά κυρίως από όσους ερμηνεύουν ως «αυταρχισμό» την απώλεια των προνομιακών σχέσεων που μέχρι πρόσφατα διατηρούσαν διαπλεκόμενοι με τις δομές της τοπικής εξουσίας.

Η περίπτωση του ΠΑΚ και της έξωσής του από το χώρο που κατείχε είναι απολύτως ενδεικτική. Χαρακτηρισμοί όπως φασίστες, κατάλυση της δημοκρατίας, σουλτάνος, αυταρχική συμπεριφορά και άλλα γλαφυρά χρησιμοποιήθηκαν κατά την κάλυψη του γεγονότος εις βάρος της δημοτικής αρχής.

Έτσι η αυθαίρετη συνέχιση της λειτουργίας ενός χώρου που σφραγίστηκε από την πολιτεία γιατί δεν είχε άδεια λειτουργίας εμφανίζεται ως δικαίωμα.

 Η αυθαίρετη κατάληψη ενός δημόσιου χώρου και η εκμετάλλευσή του με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια παρουσιάζεται ως δικαίωμα, ενώ η διεκδίκησή του από το νόμιμο ιδιοκτήτη του ως «αυθαιρεσία».

Η λειτουργία ενός αθλητικού χώρου χωρίς τα προβλεπόμενα μέτρα ασφαλείας που έχει θεσπίσει η πολιτεία χαρακτηρίζεται ως δικαίωμα. Η προσπάθεια να επιβληθούν και να τηρούνται αυτά τα μέτρα ασφαλείας προς όφελος όλων χαρακτηρίζεται ως «φασισμός».

Η συστηματική άρνηση του συλλόγου να απομακρυνθεί για δύο και πλέον χρόνια προκειμένου να εκτελεστούν οι απαραίτητες εργασίες ώστε να αδειοδοτηθεί ο χώρος παρουσιάζεται ως δικαίωμα. Το δικαίωμα των πολιτών να χρησιμοποιούν έναν αθλητικό χώρο ασφαλή και με νόμιμη άδεια λειτουργίας χαρακτηρίζεται ως «αυταρχισμός».

Πρόκειται για πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας.

 ‘Η για να ακριβολογούμε, πρόκειται για την υιοθέτηση μιας γνωστής μας πραγματικότητας, που εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες σε κάθε πτυχή του δημόσιου και ιδιωτικού βίου. Την πραγματικότητα της γενικευμένης αυθαιρεσίας σε σημείο που αυτή να θεωρείται φυσιολογικό δικαίωμα. Από την αυθαίρετη δόμηση και την ανεξέλεγκτη ρύπανση μέχρι την παράνομη στάθμευση και το φακελάκι. Η διάχυση της αυθαιρεσίας, η κατάργηση των όποιων κανόνων ή ακόμα και της κοινής λογικής, η ως εκ τούτου αναγκαστική διαπλοκή με θύλακες της εξουσίας προκειμένου να παραμείνει ή να αγνοηθεί η αυθαιρεσία, παρά το ότι φαινομενικά φαίνεται να κινείται σε αντίθεση με το κράτος και τους νόμους του, ουσιαστικά αποτελεί τον κύριο μηχανισμό αναπαραγωγής και επιβίωσης της ίδιας της εξουσίας. Εντάσσεται πρώτα από όλα στη συστηματική προσπάθεια της εξουσίας να τσακίσει κάθε έννοια συλλογικού και κοινωνικού συμφέροντος, εκπαιδεύοντας  έναν ολόκληρο λαό στη λογική του ατομισμού, της αποχής ή της αδιαφορίας, της διαπλοκής. Τα βήματα από την αποδοχή αυτής της λογικής μέχρι την αποδοχή ότι νόμος είναι ο νόμος του αυθαιρετούντος διαπλεκόμενου  είναι ελάχιστα. Και αυτό είναι φασισμός.

Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς παραμύθια.

Διαβάστε περισσότερα...

Η διαβούλευση του ΓΠΣ και μία απάντηση με λίγο από Γκολντόνι

Η Τεχνική Υπηρεσία στο πλαίσιο των καθηκόντων της έχει ξεκινήσει εδώ και πάρα πολύ καιρό μία επεξεργασία που είχε να κάνει με την ανάγκη επικαιροποίησης της πρότασης που είχε ψηφίσει στις αρχές του 2014 το Δημοτικό Συμβούλιο ως «Αναθεώρηση του ΓΠΣ». Εν τάχυ οι λόγοι για αυτό έχουν να κάνουν κυρίως με τις εξελίξεις σε θεσμικό επίπεδο που υποχρέωναν σε κάτι τέτοιο

Διαβάστε περισσότερα...

Γραφειοκρατία: ένα πρόβλημα σε κάθε λύση

Για το τι είναι η γραφειοκρατία πολλά έχουν ειπωθεί όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς. Καμαρίλα, δημόσιες σχέσεις, χαρτοβασίλειο, κατάργηση της λογικής, αναγόρευση της διαδικασίας σαν αυτοσκοπό με ισχύ επί εγγράφων και ανθρώπων.

Διαβάστε περισσότερα...

Δημοτική επιχείρηση Φλύα ΑΕ: Έργα και ημέρες… (Μέρος 2ο)

Σε προηγούμενη ανάρτησή μας (εδώ) είχαμε αναφερθεί στη  δημοτική επιχείρηση Φλύα και αναφέραμε ενδεικτικά κάποια παραδείγματα διαχείρισης ή μάλλον για να είμαστε ακριβείς κακής διαχείρισης. Θα συνεχίσουμε σε επόμενα δημοσιεύματα να αποκαλύπτουμε τα όσα παραλάβαμε αλλά σε αυτή την ανάρτηση αποφασίσαμε να αναφερθούμε και σε κάτι θετικό. Στα πεπραγμένα της νέας διοίκησης.

Η νέα διοίκηση ανέλαβε το Δεκέμβρη του 2014. Στον ισολογισμό του 2014 η Φλύα παρουσίασε ζημιές 18.969,73 ευρώ. Όπως είναι γνωστό η νέα διοίκηση δεν απάλλαξε το απερχόμενο Διοικητικό Συμβούλιο για της διοικητικές ευθύνες του, ενώ οι ορκωτοί ελεγκτές αρνήθηκαν να εκφέρουν γνώμη για τη χρήση του 2014. Ολοκληρώθηκε ο χρόνος και τα αποτελέσματα για το 2015 είναι άκρως εντυπωσιακά.  

Ο κύκλος εργασιών της Φλύα ανήλθε σε 205.710,43 ευρώ το 2015 έναντι 207.929,49 ευρώ το 2014. Δηλαδή το 2015 εισπράχθηκαν  χοντρικά 2.000 ευρώ λιγότερα.

Παρόλα αυτά, η Φλύα σε αντίθεση με το 2014 παρουσιάζει για το 2015 κέρδη 33.564,53 ευρώ. Μόλις σε ένα χρόνο, με διαφορετική διοίκηση, καλύφθηκε ένα κενό 52.534,26 ευρώ. (από -18969,73 σε +33564,53). Παράλληλα τα ταμειακά διαθέσιμα ανέρχονται σε 208.814,96 ευρώ στο τέλος του 2015 αντί 123.622,78 στο τέλος του προηγούμενου χρόνου. Αύξηση 68,9%.

 

Κύκλος Εργασιών

Αποτελέσματα προ φόρων

Ταμείο στο τέλος του χρόνου

2014

207.929,49

-18969,73

123.622,78

2015

205.710,43

+33564,53

208.814,96

Διαφορά 2015-2014

-2.219,06

+52.534,26

+85.192,18

Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ καλύτερη από τα όσα αποτυπώνονται στον ισολογισμό του 2015. Τα πραγματικά κέρδη της εταιρείας δεν είναι οι 33.564,53  αλλά 49.349! Και αυτό γιατί κατά τη χρήση του 2012-14, έσοδα είχαν καταχωρηθεί διπλά σε διαφορετικά έτη με αποτέλεσμα να αλλοιώνεται το τελικό αποτέλεσμα προηγούμενων χρήσεων. Οι εγγραφές διορθώθηκαν λογιστικά με αποτέλεσμα την εικονική μείωση των κερδών της εταιρείας.

Να συμπληρώσουμε ότι στα αναφερόμενα κέρδη δεν συμπεριλαμβάνονται τα ποσά με τα οποία η Φλύα λόγω του κοινωνικού της έργου ενίσχυσε το δήμο, ποσά που ξεπερνούν τα 20.000 ευρώ. Ούτε βέβαια τα ποσά που δαπανήθηκαν για τις νομιμοποιήσεις των αυθαίρετων κτηρίων και τη σύνδεσή τους με τα δίκτυα κοινής ωφέλειας (και που μέχρι σήμερα τα πλήρωνε ο δήμος), κάτι που έπρεπε να έχει γίνει από χρόνια ώστε οι δημότες να μην επιδοτούν με δικά τους χρήματα την επιχειρηματική δραστηριότητα ορισμένων

Σε κάθε περίπτωση, σε ένα μόνο χρόνο εξοικονομήθηκε –λόγω σωστής διαχείρισης – σχεδόν το 1/4  έως το 1/3 του ετήσιου τζίρου της εταιρείας. Μιας εταιρείας που συστηματικά τα  προηγούμενα χρόνια παρουσίαζε ζημιές εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ και όταν για το 2013 παρουσίασε κέρδη, αυτά ανήλθαν στο καταπληκτικό ποσό των  1.101,04 ευρώ!

Φυσικά τα θετικά αποτελέσματα του 2015 δεν οφείλονται σε κάποιο θαύμα. Αντίθετα, μόνο ένα θαύμα θα μπορούσε να μετατρέψει μία εταιρεία με περιορισμένα έξοδα και απολύτως συγκεκριμένα έσοδα σε ζημιογόνα. Επειδή όμως θαύματα δεν γίνονται αυτή η ζημιογόνος πορεία της εταιρείας εξετάζεται από τη νέα διοίκηση και σύντομα θα αποδοθούν ευθύνες όπου χρειάζεται.

Διαβάστε περισσότερα...

Με αφορμή ένα άρθρο και όχι μόνο…

«Όταν οι καταλήψεις δημοσίων και ιδιωτικών κτηρίων γίνονται παράνομα, από τη στιγμή που ο ιδιοκτήτης του ακινήτου διαφωνεί, οι αρμόδιες αρχές είναι υποχρεωμένες να απελευθερώσουν με όποιον τρόπο κρίνουν καταλληλότερο το ακίνητο.»[1]

«Μα μπορεί να υπάρχουν καταλήψεις νόμιμες; Εξαρτάται ποιος είναι ο πραγματικός στόχος των καταληψιών. Όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται για την εξασφάλιση στέγης και ανθρώπινων συνθηκών διαβίωσης για τους δυστυχείς πρόσφυγες, μπορούν να το κάνουν, αφού εντοπίσουν τα κατάλληλα έρημα κτήρια και ζητήσουν είτε από τους ιδιοκτήτες τους (ιδιώτες ή φορείς) να τα χρησιμοποιήσουν για τον συγκεκριμένο σκοπό, όσο χρόνο δεν χρειάζονται αυτοί τα ακίνητά τους. Μπορούν να εγγυηθούν συντήρηση και επισκευές του κτηρίου.»

Όχι, δεν είναι αποφθέγματα του γνωστού μας Μπάμπη από τον Σκαϊ. Πρόκειται για άρθρο του Δημήτρη Χρήστου από την Αυγή[2] που υπερασπίζεται την αστυνομική επέμβαση στις καταλήψεις της Θεσσαλονίκης. Πολλά θα μπορούσε να προτείνει κανείς για τα εκατοντάδες ακίνητα των δημοσίων φορέων που παραμένουν κλειστά την ίδια στιγμή που μερικές χιλιάδες συμπολίτες μας (μετανάστες ή γηγενείς) κοιμούνται στο δρόμο. Και προφανώς, σε μία δημόσια συζήτηση μεταξύ διαφορετικών τάσεων της Αριστεράς, η διαφωνία για τους τρόπους ή τις μεθόδους πολιτικής παρέμβασης είναι θεμιτή. Δεν πρόκειται όμως για κάτι τέτοιο.

Ο Χρήστου, που εκτός από δημοσιογράφος και οικονομικός αναλυτής δηλώνει και σύμβουλος έκδοσης της Αυγής, είναι απολύτως σαφής: «Από τη στιγμή που η Αριστερά ως κυβέρνηση όλων των Ελλήνων έχει ορκιστεί, πριν αναλάβει την εξουσία, να σέβεται και να τηρεί τους νόμους και το Σύνταγμα, είναι υποχρεωμένη να το κάνει.»

 Οι νόμοι λοιπόν κατά τον συγγραφέα και τους ομοίους του, δεν αποτελούν το προϊόν κοινωνικών -  ταξικών συσχετισμών, τους οποίους η Αριστερά ερχόμενη στην εξουσία οφείλει άμεσα να ανατρέψει. Αντίθετα, σαν να πρόκειται για μεταφυσικούς νόμους που έχουν υπαγορευθεί από το υπερπέραν, η Αριστερά οφείλει να τους υπακούει. Αλλιώς, όπως μας προειδοποιεί ευθαρσώς «επιστρέφει στο ενυδρείο της ισόβιας αντιπολίτευσης όπου ζει ήσυχα και ασφαλώς».

Παρά τα αφελή και εν πολλοίς γελοία που γράφονται στο εν λόγω κείμενο (πχ ότι οι μετανάστες είναι όμηροι (!!!) των αντιεξουσιαστών ή γιατί οι καταληψίες δεν συγκινούνται από τους Έλληνες αστέγους) η ουσία του, είναι απόλυτα πολιτική. Η Αριστερά ή υπακούει στο σύστημα και τους νόμους του ή αλλιώς επιστρέφει στην αντιπολίτευση. Δυστυχώς, αυτό το δίπολο, υπακοή στο ρεαλισμό ή επιστροφή στην αντιπολίτευση, δεν αποτελεί μόνο σκέψη του συγγραφέα.

Ούτε βέβαια αποτελεί το βασικό πυρήνα σκέψης (αλλά και πρακτικής) της σημερινής ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι μία αντίληψη που διαπερνά (ή κινδυνεύει να διαπεράσει για να είμαστε αφελώς αισιόδοξοι) μεγάλα τμήματα της Αριστεράς, είτε ασκούν εξουσία σήμερα, είτε όχι παλαιότερα. Άλλωστε η δήλωση περί της εξέγερσης που κατά τα άλλα «δεν θα σπάσει ούτε ένα τζάμι» δεν είναι πολύ μακρινή.

Η οικειοθελής  όμως μετατροπή της Αριστεράς σε συστημική δύναμη, ουσιαστικά σημαίνει και την αυτοαναίρεσή της ως Αριστερά, με όποιον τρόπο και αν διαβαζόταν αυτός ο όρος κατά το παρελθόν από τους απανταχού αριστερούς.

Όμως, για να επικαλεστούμε και το μόνο σωστό που λέει αυτοαναιρούμενος και ο ίδιος ο συγγραφέας: «τότε οι αντιδράσειςδεν θα έρθουν μόνον ή κυρίως από την Αριστερά. Μάτια έχουμε και βλέπουμε τι συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη».

Αλήθεια, όσοι αυτάρεσκα δηλώνουν σήμερα αριστεροί στην Ελλάδα, έχουν μάτια;


[1] «Ακόμα και με νεκρούς;» θα ρωτούσαμε προβοκατόρικα.

[2] Ο Δημήτρης Χρήστου είναι τακτικός αρθρογράφος της Αυγής και άκρατος υπερασπιστής της κυβερνητικής πολιτικής. Τα υπόλοιπα άρθρα του συστηματικά κινούνται στο ίδιο πνεύμα.  (http://www.avgi.gr/article/10811/7344131/poioi-kai-pos-kathorizoun-tis-arches-tes-aristeras- )

Διαβάστε περισσότερα...

Ρεματιά Χαλανδρίου: Ενάντια στη λήθη και τη διαστρέβλωση

Από το μπλογκ στην Πλατεία σχεδόν σε καθημερινή βάση γίνονται αναρτήσεις που αφορούν τη διοίκηση του δήμου, την παράταξη «Αντίσταση με τους Πολίτες του Χαλανδρίου» και φυσικά αναφορές σε πρόσωπα που κάθε φορά σχετίζονται με τον ένα ή άλλον τρόπο με αυτές τις αναρτήσεις.

Διαβάστε περισσότερα...

Απορρίφθηκε από την Αποκεντρωμένη η προσφυγή του Θωμά

Με την από 25/07/2016 απόφασή του (με αρ. Πρωτ. 51252/19593) ο Γ.Γ της Αποκεντρωμένης Διοίκησης απέρριψε την προσφυγή του δημοτικού Συμβούλου Γεωργίου Θωμά ο οποίος ζητούσε την ακύρωση των αποφάσεων που είχε πάρει το Δημοτικό Συμβούλιο κατά την συνεδρίασή του στις 18 Μαϊου 2016, γιατί τάχα δεν είχε καλεστεί νόμιμα ο ίδιος αλλά και γιατί γενικά το Δημοτικό Συμβούλιο δήθεν δεν συγκαλείται με τον νόμιμο και πρέποντα τρόπο!!

Διαβάστε περισσότερα...

Για γέλια και για κλάματα (μέρος 1ο)

Έχουμε αναφερθεί αρκετές φορές στην εικόνα διάλυσης που παρουσίαζε ο Δήμος Χαλανδρίου όταν η νέα διοίκηση ανέλαβε τα καθήκοντά της το Σεπτέμβρη του 2014. Διάλυση που δεν αφορούσε μόνο την εξωτερική εικόνα του Δήμου, όπως η καθαριότητα, το πράσινο ή τα πεζοδρόμια, αλλά εκτεινόταν σε όλες σχεδόν τις δραστηριότητες του δήμου. Πληροφοριακά συστήματα ελλιπή, εσωτερική οργάνωση προβληματική, έλλειψη μελετών, ελλείψεις σε προμήθειες υλικών κλπ.

Το πρόσφατο γεγονός με την ΕΥΔΑΠ αποτελεί άλλη μία χαρακτηριστική περίπτωση όχι μόνο διάλυσης αλλά και κακοδιαχείρισης του δημόσιου χρήματος.

Η ιστορία

Στις 17/3/2005 υπογράφεται η σύμβαση μεταβίβασης της κυριότητας του δικτύου ύδρευσης των περιοχών «Μεταμόρφωση» και «Πευκάκια –Ρουπάκια» από το Δήμο Χαλανδρίου στην ΕΥΔΑΠ. Μέχρι τότε υπήρχε δημοτικό δίκτυο ύδρευσης δηλαδή ο δήμος αγόραζε το νερό από την ΕΥΔΑΠ και το μεταπωλούσε στους ιδιώτες καταναλωτές από τους οποίους εισέπραττε τα χρήματα μέσω των δημοτικών υπηρεσιών. Παρά το ότι η μεταβίβαση υπογράφεται το 2005 η μεταφορά των υδρομετρητών άρα και των λογαριασμών πληρωμής του νερού γίνεται σταδιακά με αποτέλεσμα το 2009 να υπάρχουν ακόμα σπίτια που δεν έχουν ενταχθεί στο δίκτυο της ΕΥΔΑΠ. Έτσι η τελευταία χρέωση προς τους δημότες από το Δήμο Χαλανδρίου καταγράφεται το Φεβρουάριο του 2009. Αφορά 35 εναπομείναντα ρολόγια μέτρησης της κατανάλωσης. Έκτοτε ο Δήμος Χαλανδρίου παραδίδει το δίκτυο ύδρευσης στην ΕΥΔΑΠ.

Μάλλον κανείς δεν σκέφτεται να ενημερώσει την ΕΥΔΑΠ ώστε να αφαιρεθούν οι μετρητές από τους βασικούς αγωγούς από όπου ο δήμος προμηθευόταν νερό και αποζημίωνε την ΕΥΔΑΠ. Φαίνεται λοιπόν ότι οι συγκεκριμένοι μετρητές συνέχισαν να καταγράφουν κατανάλωση παράλληλα με την κατανάλωση που καταγραφόταν πλέον μέσω της ΕΥΔΑΠ στους ιδιώτες καταναλωτές.

Το αποτέλεσμα είναι προφανές. Κάθε μήνα, για χρόνια, ο Δήμος χρεωνόταν τεράστια ποσά για κατανάλωση νερού που δεν όφειλε και δεν κατανάλωνε. Αυτοί οι λογαριασμοί άλλοτε πληρώνονταν και άλλοτε όχι ανάλογα με την ταμειακή επάρκεια του δήμου. Κανείς όμως δεν φαινόταν να ανησυχεί. Ή να ενδιαφέρεται να ψάξει.

Αυτό  (και όχι μόνο) είχε ως αποτέλεσμα να σωρευτούν χρέη προς την ΕΥΔΑΠ ύψους 1.044.985,67 ευρώ που τελικά μπήκαν σε ρύθμιση στις 24/9/2012.

Σε αυτό το ποσό που ο δήμος αναγνώριζε εγγράφως ότι χρωστάει (απόφαση 253/12 του δημοτικού συμβουλίου) περιλαμβανόταν και μέρος του ποσού που τελικά διαγράφτηκε όπως θα δούμε παρακάτω. Εν το μεταξύ νέοι λογαριασμοί συνεχίζουν να έρχονται.

Το Σεπτέμβρη του 2013 το υπουργείο Εσωτερικών δανειοδοτεί τους δήμους προκειμένου να αποπληρώσουν τα χρέη προς την ΕΥΠΑΠ. Ο δήμος Χαλανδρίου φαίνεται να χρωστάει 814.504,21 ευρώ, το δε δάνειο του υπουργείου προς το δήμο θα παρακρατείται από την κρατική χρηματοδότηση από το 2015 έως το 2020. Τα χρέη αποπληρώνονται σταδιακά αλλά φυσικά προστίθενται νέα.

Το τέλος της ιστορίας

Το Σεπτέμβρη του 2014 αναλαμβάνει η νέα διοίκηση του δήμου.

Η νέα διοίκηση πράττει το απολύτως αυτονόητο, που βέβαια δεν φρόντισαν να πράξουν οι προηγούμενες διοικήσεις του δήμου. Ταυτοποιεί τους λογαριασμούς με τα υπάρχοντα ρολόγια μέτρησης που ανήκουν στο δήμο. Διαπιστώνεται παράλογα υψηλή χρέωση σε συγκεκριμένους λογαριασμούς που μάλιστα η διεύθυνσή τους δεν αντιστοιχεί σε υπαρκτές δημοτικές εγκαταστάσεις. Ενημερώνει την ΕΥΔΑΠ η οποία πρόθυμα ανταποκρίνεται στη διερεύνηση του προβλήματος και ταυτόχρονα πάλι σε συνεννόηση  με την ΕΥΔΑΠ δεν τους αποπληρώνει. Μετά από έρευνα στα αρχεία του δήμου αλλά και της ΕΥΔΑΠ, ελέγχους επί τόπου από συνεργεία της ΕΥΔΑΠ κλπ διαπιστώνεται εύκολα το τι έχει συμβεί.

Έτσι διαγράφονται  οι λογαριασμοί ύψους 180.497 ευρώ που η νέα διοίκηση δεν πλήρωσε στην ΕΥΠΑΠ από το διάστημα 18/9/2014 έως 18/1/2016. Από τα χρήματα που ήδη έχει καταβάλει ο δήμος επιστρέφονται αυτά που καταβλήθηκαν μετά τις 18/2/2011 και ουσιαστικά συμψηφίζονται με υπαρκτά χρέη του δήμου[1]. Παρόλα αυτά η ΕΥΔΑΠ πλέον χρωστάει στο δήμο Χαλανδρίου 87.287,46 ευρώ [2] που θα μηδενιστούν με μελλοντικές καταναλώσεις του δήμου.

Αίσιο τέλος;

Η εξέλιξη της όλης υπόθεσης αναμφίβολα είναι θετική αφού πάνω από 800.000 ευρώ, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κερδήθηκαν από το δήμο. Όμως δεν παύουν άλλα 150.000 ευρώ τουλάχιστον, να τα έχουν καταβάλει οι δημότες αυτής της πόλης χωρίς να τα χρωστάνε. Πρόκειται για τα χρόνια 2009 – 2011 και ποσά που η ΕΥΔΑΠ δεν αναγνώρισε «ώς αχρεωστήτως καταβληθέντα» λόγω παρέλευσης της πενταετίας. Έτσι για άλλη μία φορά όλοι μας, σαν κάτοικοι αυτής της πόλης, πληρώσαμε αδρά την ανικανότητα και την αδιαφορία των προηγούμενων διοικήσεων. Όπως και σε δεκάδες άλλα θέματα. Γιατί είναι πολύ εύκολο να γκρεμίσεις και να διαλύσεις μια πόλη. Είναι όμως δύσκολο, και χρειάζονται χρόνια, για να την ξαναστήσεις στα πόδια της. Σε κάθε περίπτωση, η προσπάθεια για αυτό το τελευταίο συνεχίζεται…

 



[1] Αυτό αποτελεί άλλη πονεμένη ιστορία και αφορά υδροληψίες από πυροσβεστικές φωλιές κυρίως της ρεματιάς. Θα επανέλθουμε σε αυτό το θέμα συντόμως.

[2] Ήδη άλλα 2800 ευρώ που δεν περιλαμβάνονται στη συγκεκριμένη ρύθμιση διαγράφτηκαν ενώ έπεται και συνέχεια. Ακόμα και έτσι όμως, για πρώτη φορά χρωστάει η ΕΥΔΑΠ στο δήμο και όχι αντίστροφα.

Για γέλια και για κλάματα (μέρος 1ο)

Διαβάστε περισσότερα...

Ελληνικό : βαφτίζοντας το κρέας ψάρι για άλλη μία φορά

Εδώ και μερικές μέρες έχει ανακινηθεί το θέμα της ιδιωτικοποίησης των 6.200στρ. του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού και της παραλίας του Αγίου Κοσμά. Ως εκκρεμότητα της ‘αξιολόγησης’ που πρέπει να λυθεί για την εκταμίευση της ‘πολυπόθητης’ δόσης, οι θεσμοί απαιτούν την υπογραφή μνημονίου κατανόησης μεταξύ του ΤΑΙΠΕΔ και της εταιρείας LamdaDevelopment που έχει αναδειχθεί σε ανάδοχο για το Ελληνικό. Μνημόνιο κατανόησης για επαναπροσδιορισμό όρων της σύμβασης, στη γενική κατεύθυνση ότι η επένδυση θα πραγματοποιηθεί τελικά με οφέλη για όλες τις πλευρές.

Διαβάστε περισσότερα...